ากคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรัง ไม่มีเลือดใหม่ไหลออกจากบาดแผลแม้แต่น้อยประหนึ่งได้รับการห้ามเลือดและพันแผลชั้นยอด บาดแผลบนเนื้อสมองสีเทาที่ยุบพองเริ่มสมาน เฉกเช่นบาดแผลตรงขมับหากปล่อยไว้สามสิบสี่สิบนาทีหรือสองสามชั่วโมง บาดแผลคงสมานสนิทเหลือทิ้งไว้เพียงแผลเป็นไม่ลึกมาก“เป็นพลังฟืนฟูร่างกายจากการข้ามโลกรึไง?”โจวหมิงรุ่ยพึมพำพลางอมยิ้มมุมปากหลังจากนั้นมันถอนหายใจยาวสุดปอด ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร อย่างน้อยตนก็ยังมีลมหายใจอยู่!
เมื่อตั้งสติได้ โจวหมิงรุ่ยรีบดึงลิ้นชักและนำสบู่ออกมาจากนั้นก็คว้าผ้าขนหนูซอมซ่อที่แขวนอยู่ข้างตู้เก็บของมาหนึ่งผืน มันเปิดประตูและเดินตรงไปยังห้องน้ำรวมบนชั้นสอง‘อืม ต้องจัดการคราบเลือดบนหัวสักหน่อย จะได้ไม่ดูเป็นที่เกิดเหตุ ต่อให้เราไม่ตกใจ แต่ถ้าทำให้น้องสาวอย่างเมลิสซ่าที่ตื่นเช้าวันพรุ่งนี้ตกใจ คงได้เกิดปัญหาใหญ่แน่’ทางเดินด้านนอกค่อนข้างมืด มีเพียงแสงจันทร์สีแดงฉานลอดผ่านหน้าต่างสุดปลายทางเดินที่พอให้เห็นวัตถุที่นูนออกมาเลือนราง ทำให้พวกมันราวกับเป็นดวงตาปีศาจที่คอยเฝั้ามองมนุษย์ยามค่ำคืนโจวหมิงรุ่ยเดินเสียงเบาไปยังที่หมายด้วยใจหวาดกลัวเล็กน้อยภายในห้องน้ำ หน้าต่างรับแสงจันทร์อย่างเต็มเปียม ภาพการมองเห็นกระจ่างและชัดเจน โจวหมิงรุ่ยหยุดลงหน้าก๊อกน้ำพลางหมุนเปิดวาล์วเมื่อได้ยินเสียงน้ำไหล ความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของหอพลันแล่นเข้ามาในหัว
เพราะค่าน้ำถูกคิดเหมารวมใน
