เจ็บ!เจ็บฉิบ!ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้!ดินแดนความฝันอันแปลกประหลาดที่เปียมด้วยเสียงเพรียกหาลึกลับพลันแหลกสลายไปอย่างรวดเร็ว โจวหมิงรุ่ยผู้กึ่งหลับกึ่งตื่นรู้สึกเพียงเจ็บแปลบที่ศีรษะอย่างประหลาด ประหนึ่งถูกทุบด้วยท่อนเสาเหล็กแรงๆ ไม่สิ ระบุให้ชัดคือ เป็นความเจ็บปวดราวกับถูกสิ่งของแหลมคมเสียบทะลวงขมับพลางคนกวนให้ยุ่งเหยิง!ซี้ด…ระหว่างที่สะลึมสะลือโจวหมิงรุ่ยอยากพลิกตัว อยากเงยหน้า อยากลุกขึ้นนั่ง แต่ไม่ว่าจะสองมือหรือสองเท้าก็ล้วนมิอาจขยับเขยื้อนได้ดั่งใจ ราวกับร่างกายนี้มิใช่ตนที่เป็นเจ้าของบางที่ เราอาจยังไม่ตื่นดี นี่คงเป็นเพียงความฝันเสมือนจริง… ใช่แล้ว เราอาจคิดไปเองว่ากำลังตื่นอยู่ แต่แท้จริงแล้วกำลังหลับ…
เพราะไม่คุ้นชินกับสถานการณ์ปัจจุบัน โจวหมิงรุ่ยพยายามตั้งสติเพื่อสลัดความดำมืดที่เป็นดั่งฝันร้ายออกไป จิตใจกำลังฝืนเอาชนะร่างกายที่ถูกพันธนาการ แต่ด้วยสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นเจตจำนงอันแรงกล้ากลับบางเบาราวกลุ่มหมอก ห้วงความคิดไม่ปะติดปะต่อและยากจะควบคุม ไม่ว่าจะพยายามฝืนสักเพียงใด แต่ความคิดต่างๆ ก็ยังฟุั้งซ่านไม่หยุดทำไมจู่ๆ ถึงปวดหัวกลางดึก?แถมยังเจ็บบัดซบขนาดนี้!หรือจะเป็นอาการเลือดคั่งในสมอง…บ้าจริง นี่เรากำลังจะตายทั้งที่ยังหนุ่มยังแน่นเนี่ยนะ!รีบตื่นเร็วเข้า! ตื่น!อา… ตอนนี้เหมือนไม่ค่อยเจ็บแล้ว แต่ในหัวเหมือนกับมีบางสิ่งคล้ายมีดที่อกำลังบรรจงสับสมองเราอย่างเชื่องช้าอยู่…คงนอนต่อ
