ีแดงจนเกิดประกายแวววาว ข้างปลอกปากกามีปืนลูกโม่สีทองเหลืองวางแน่นิ่งอยู่ปืน… แถมยังเป็นลูกโม่…โจวหมิงรุ่ยผงะไปครู่ใหญ่ ทุกสิ่งที่มองเห็นล้วนแปลกตา ไม่เหมือนกับบรรยากาศห้องนอนตัวเองเลยสักนิด!ท่ามกลางความตกตะลึง ชายหนุ่มเริ่มตระหนักว่าโต๊ะไม้สมุดจด ขวดหมึก และปืนลูกโม่ล้วนถูกหุ้มไว้ด้วยชั้น ‘ผ้าบาง’ สีแดง นั่นคือแสงจากภายนอกที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง
ขณะสติยังกลับมาไม่ครบถ้วน โจวหมิงรุ่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยบน ‘ม่านกำมะหยี่’ สีดำยามค่ำคืน จันทร์เต็มดวงกำลังสุกสว่างพลางส่องแสงสีแดงเลือดอย่างเงียบงันนี่มัน… โจวหมิงรุ่นเริ่มสัมผัสถึงความไม่ปรกติ มันรีบลุกพรวด แต่น่าเสียดายที่แข้งขายังคงปราศจากเรี่ยวแรง แถมหัวสมองยังคงวิงเวียนไม่หายจากอาการปวด ชายหนุ่มเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าใส่เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งพอดิบพอดีตุ้บ!โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเพิ่มเติม โจวหมิงรุ่ยเอามือยันโต๊ะพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้งเพื่อทำความเข้าใจว่าตนเองอยู่ที่ไหนบนโลกกันแน่ที่นี่คือห้องขนาดเล็กและแคบ มีประตูสีน้ำตาลสองบานซ้ายขวา เตียงไม้สองชั้นวางชิดกับผนังฝังด้านตรงข้ามระหว่างเตียงไม้และประตูซ้ายมีตู้เสื้อผ้าหันหน้าออกด้านล่างตู้มีลิ้นชักทั้งหมดห้าชั้น
ท่อสีเทาอ่อนขนาดสูงเท่ามนุษย์ถูกติดตั้งตรงมุมห้อง ปลายท่อเชื่อมกับกล่องกลไกแปลกประหลาดที่ด้านในเผยให้เห็นลูกปืนและเฟืองบางส่วนไม่ไกลจากโต๊ะไม้มากนัก มุมห้องฝังขวามือมีข้าวของเค
