สามัญชนตัวจ้อย แต่ถึงกับหยุดการโจมตีของข้าได้หรือนี่”
ดวงตาไร้แววของหมึกสิบแปดกรเปี่ยมความตกใจ
หากเป็นปกติแล้ว กระทั่งยอดฝีมือระดับเซียนมนุษย์ทั่วไปยังรับการโจมตีของมันมิได้ แต่คนผู้นี้ มองเช่นไรก็ยังมิใช่เซียน แต่กลับหยุดการโจมตีของมันได้
“ดูเหมือนเจ้าจะมีความลับบางอย่าง เดี๋ยวฆ่าได้ก็คงรู้”
หมึกสิบแปดกรเห็นความไม่ปกติของเจียงผิงอันก็เงื้อเส้นหนวดขึ้นอีกครั้ง เร่งกฎเต๋าทำลายล้างอันแข็งแกร่งขึ้นกว่าครั้งก่อนเข้าโจมตี
เมื่อครู่มันแค่โจมตีปัดสวะ แต่หนนี้ของจริงแล้ว
อวัยวะภายในของเจียงผิงอันฉีกขาด เจ็ดทวารหลั่งโลหิต แหงนมองยักษ์ใหญ่ตรงหน้าด้วยใบหน้าซีดขาวสิ้นหวัง
เผชิญหน้ายอดฝีมือระดับนี้ ทำอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ โอกาสชนะไม่มีเลย
จบสิ้นแน่แล้ว
การมิอาจได้ใช้ชีวิตกับญาติมิตรอย่างสงบจนช่วงเวลาสุดท้ายคือความเสียใจที่สุดของเขา
ขณะที่เส้นหนวดกำลังจะถึงตัวเจียงผิงอันนั้นเอง จู่ ๆ เกาะมหึมาเกาะหนึ่งก็ปรากฏขวางตรงหน้า
เปรี้ยง!
เส้นหนวดฟาดเข้าใส่ ‘เกาะ’ แห่งนี้จนฝุ่นทรายและพฤกษาบนเกาะปลิวกระจาย เผยให้เห็นเต่าสีดำสนิทตัวหนึ่ง
เต่าเทวะตัวนี้ใหญ่มโหฬาร กระดองบนหลังมันเรืองรัศมีลึกลับทรงพลัง ขวางอำนาจทำลายล้างนี้ไว้
เจียงผิงอันผู้รอความตายอยู่มองเต่าเทวะตรงหน้าอย่างตกตะลึง
เหตุใดจึงมียอดฝีมือระดับเซียนปฐพีอยู่ที่นี่อีก?
ผู้ใดกัน? ไฉนจึงช่วยเขารับการโจมตี?
ดวงตาของหมึกสิบแปดกรหรี่ลง “เต่าเฒ่านี่ยังไม่
