ตายอีกหรืออย่ามายุ่งแล้วไสหัวไป”
เต่าเฒ่าตัวนี้อยู่มาตั้งแต่มันยังไม่โต และจนบัดนี้ก็ยังอยู่
เต่าเทวะกล่าวเสียงเรียบ “ผู้ต้องไสหัวน่ะเจ้าต่างหาก อยากให้ข้าเรียกกู่ตี้กลับมาไหมเล่า?”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘กู่ตี้’ ร่างของหมึกสิบแปดกรก็สะท้านเทิ้ม
กาลก่อนยามมันหลับใหล มันสัมผัสคลื่นพลังพิเศษยิ่งสายหนึ่งได้ใกล้ ๆ มัน และเมื่อลืมตาขึ้น ก็พบมนุษย์ผู้หนึ่ง
เหตุการณ์นี้ทำให้มันแสนเดือดดาล มนุษย์ผู้นี้กล้ารบกวนการหลับใหลของมัน จึงคิดกลืนกินเสีย แต่แค่อีกฝ่ายมองมาเพียงหน มัน
ก็สัมผัสวิกฤติถึงตายได้ ขวัญผวาจนอยากหนีไปให้ไกล แต่ก็ถูกอำนาจน่าสะพรึงกลัวจากตัวอีกฝ่ายตรึงร่างมิอาจขยับ
มนุษย์ผู้เรียกตัวเองว่า ‘กู่ตี้’ นี้แค่มาทัศนาจรประเดี๋ยวแล้วก็ไป
เหตุการณ์นี้ฝังใจมันอย่างใหญ่หลวง เกิดเป็นความกลัวต่อมนุษย์ผู้นี้อย่างลึกล ้า
ภายหลัง กู่ตี้ผนึกภพแร้นแค้นแล้วจากจร ทิ้งคำเตือนมิให้มันลงมือใด ๆ กับมนุษย์ หาไม่แล้ว มันจะต้องรับผลที่ตามมา
กระทั่งเนิ่นนานจนบัดนี้ มันก็ยังรู้สึกกลัวยามหวนนึกถึง
“ข้าไม่ทำอะไรมนุษย์ผู้อื่น แค่จะกลืนมันคนเดียวแล้วไป เจ้าถอยไปเสีย” หมึกสิบแปดกรกล่าว อยากรู้เต็มทีว่าไฉนมนุษย์ผู้นี้จึงแข็งแกร่งนัก
“ไสหัวไป”
เต่าเทวะกล่าวเสียงเรียบ
สีหน้าของหมึกสิบแปดกรแปรเปลี่ยนไปมาอยู่สองสามหน ก่อนจะกล่าวกับเจียงผิงอันอย่างไม่เต็มใจ “ถือว่าเจ้าดวงดี ภพแร้นแค้นบ้าๆ นี่ ข้าไม่อยู่แล้ว”
มีเต่าเทวะขว
