างตรงหน้า มันก็ทำอะไรเจียงผิงอันมิได้
ร่างมหึมาของมันทะยานขึ้นจากทะเล เหินสู่จักรวาลพร่างพราว
ปราณของภพแร้นแค้นรั่วไหลแล้ว มีโอกาสสูงที่ยอดฝีมือจะค้นพบมัน จึงต้องหนีโดยเร็วที่สุด
มันสืบเจอทางไปภพเซียนแล้ว สามารถไปเอาตัวรอดที่นั่นได้
เต่าเทวะเงยหน้า ชี้ไปทางที่ตั้งเขตหวงห้ามกาลเวลาและเขตหวงห้ามโกลาหลพลางตะโกน
“หากพวกเจ้าสองเขตหวงห้ามจะไปก็รีบเข้า ข้าจะให้พิกัดภพเซียนกับพวกเจ้า เลิกคิดระรานสิ่งมีชีวิตอื่นไปได้เลย”
การต่อสู้ที่นี่รุนแรงเพียงนี้ ตัวตนจากสองเขตหวงห้ามย่อมต้องสังเกตรู้ และเพื่อป้องกันมิให้เขตหวงห้ามทั้งสองโจมตีสิ่งมีชีวิตอื่นเต่าเทวะจึงเตือนขึ้นล่วงหน้า
แต่สองเขตหวงห้ามมิได้จากไป ไร้ซึ่งการตอบสนอง เงียบกริบเช่นกาลก่อน
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไร้ปฏิกิริยา เต่าเทวะก็เลิกมากความแล้วหันกลับมามองเจียงผิงอัน
“หากเจ้าไปได้ก็รีบไปเสีย ภพแร้นแค้นเผยปราณระดับเซียนแล้วยอดฝีมือระดับเซียนน่าจะมาในไม่ช้า”
“ผู้อาวุโส ท่านคือ…”
เจียงผิงอันรู้สึกเสมอว่าเสียงของอีกฝ่ายคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน
“เมื่อพันปีก่อน เกาะเทวะ ข้าให้กระดูกมังกรมารกับเจ้า” เต่าเทวะกล่าวเบา ๆ
“ที่แท้ก็เป็นผู้อาวุโสนี่เอง!”
เจียงผิงอันกระจ่างแจ้งเสียทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร กาลก่อนเพื่อช่วยพี่หญิงเซี่ยชิงให้สร้างผลงานแก่วังหลวง เขาจึงมาแข่งขันกับเมืองหลิงไถเพื่อชิงเกาะเทวะ
เกาะเทวะแห่งนี้เป็นหนึ่งตัวตนที่มิเพียงมอบกระดูกมังกรม
