เพียะ!
ผู้ฝึกตนคนหนึ่งคิดว่าตนถูกวิชามายาเข้า จึงตบหน้าปลุกตัวเองหนึ่งฉาด ส่งเสียงดังกังวานทั่วภูเขาจักรพรรดิ ปลุกสติปวงชนผู้ตะลึงงัน
“ผู้ใดใช้วิชามายากับข้า รีบปล่อยข้าออกไปนะ!”
“ไม่มีทาง ของปลอม เป็นของปลอมแน่ ๆ ไม่ว่าเจ้านิกายเจียงจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาจะพิชิตยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติสองคนในหมัดเดียวได้อย่างไร?”
“ยามนี้เจ้านิกายเจียงอยู่ในขอบเขตใดกัน ไฉนจึงแข็งแกร่งเพียงนี้!”
ความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันอยู่เหนือคาดหมายของปวงชนหลายบุคคลมิอาจทำใจเชื่อสิ่งที่เห็นได้ลง
ในฐานะจุดยอดของโลกหล้าผู้ฝึกตน ขอบเขตพ้นพิบัติคือจุดหมายอันเกินเอื้อมคว้าชั่วชีวิตของใครหลายคน ในสายตาพวกเขา นี่คือตัวตนไร้เทียมทานแล้ว นอกจากเซียน สามัญชนหรือจะมีพลังน่าสะพรึงขนาดนี้
“เจ้าท่อนไม้… เจ้าบรรลุเซียนแล้วหรือ?”
ใบหน้าของเมิ่งจิงนิ่งตะลึง ถามคำถามคาใจแทนปวงชน
“เปล่า แค่ยอดสุดของขอบเขตมหายานน่ะ”
ระดับเขตแดนในภพเซียน ทางฝั่งภพแร้นแค้นเรียกว่าขอบเขตมหายาน
“เช่นนั้น เจ้าก็แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
คู่เนตรพริ้งพราวของเมิ่งจิงเปี่ยมความชื่นชม บางที นอกจากพี่หญิงเฉียนและยอดฝีมือในเขตหวงห้าม คงไม่มีผู้ใดในหล้าเป็นคู่มือของเจียงผิงอันได้อีกแล้ว เขาคือตัวตนอันดับหนึ่งในหล้ารองจากเซียน!
เมิ่งจิงหารู้ไม่ว่าต่อให้เป็นเซียนมนุษย์ทั่วไป ก็มิใช่คู่มือของเจียงผิงอันอยู่ดี
ยามปวงชนทราบขอบเขตของเจียงผิงอัน พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื
