่อ
มิใช่พูดกันหรือว่าเจียงผิงอันฝึกฝนมิได้? เหตุใดผ่านไปแค่พันปีเขาก็มาถึงขั้นสมบูรณ์แบบขอบเขตมหายานแล้วเล่า?
นอกจากนั้น เหตุใดตัวเขาในขั้นสมบูรณ์แบบขอบเขตมหายานจึงสามารถสังหารยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติได้ง่าย ๆ? นี่มันห่างกันหนึ่งขอบเขตเต็ม ๆ เลยนะ!
ทุกดวงใจสั่นสะท้านดุจทะเลเมฆาเคลื่อนทะยาน มิอาจสงบลงได้เลย
เจียงผิงอันหันไปมองเหล่าผู้ฝึกตนจากแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อ
ทันใดนั้น ผู้ฝึกตนเหล่านั้นก็ขนลุกซู่ ร่างเกร็งนิ่งมิกล้าขยับ หนีไปก็ไร้ประโยชน์ กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติยังฆ่าได้ง่าย ๆ คนเหล่านี้จะเหลืออะไร
เจียงผิงอันเอ่ยเบา ๆ “ช่วงนี้ข้าไม่ชอบฆ่าคน พวกเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋ออย่ายุ่งกับข้าอีกดีกว่า หาไม่ หากพวกเจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อยั่วโมโหข้าอีก ก็ไร้จำเป็นต้องอยู่ต่อไปแล้ว ไสหัวไปเสีย”
เมื่อได้ยินวาทะช่วงท้าย นอกจากผู้ฝึกตนเหล่านี้จะไม่รู้สึกถูกหยามเกียรติ ยังสุดแสนยินดีแล้วหนีกันอย่างรวดเร็ว ผู้ใดมีวิชาต้องห้ามก็แทบใช้ออกมา กลัวว่าเจียงผิงอันจะเปลี่ยนใจ
ปวงชนที่เหลือเงยหน้ามองเจียงผิงอัน คนผู้นี้เก็บตัวเงียบไปพันปียามนี้หวนคืนก็สะท้านสะเทือนโลกหล้าอีกครั้ง
หากเซียนไม่ปรากฏ ยังมีผู้ใดต่อกรเขาได้อีก?
“พอแข็งแกร่งขึ้นนี่ก็กำแหง พี่หญิงยืนอยู่ทนโท่ก็ไม่ทักทายเสวนาด้วยเลยนะ”
หนึ่งเสียงดังค่อนขอด เซี่ยชิงจ้องมองเจียงผิงอันดุจจะปรามาส
เจียงผิงอันหันไปยิ้มเจื่อน ๆ ให้นาง
