“ข้าจะลืมพี่หญิงเซี่ยชิงได้อย่างไร แต่เมื่อครู่ไร้โอกาสให้ทักทายต่างหาก”
กาลก่อน เซี่ยชิงพาเขาออกจากแดนดินชนบท ประจักษ์โลกกว้าง ช่วยเหลือเขามากมาย จนเขามาถึงจุดนี้ได้
‘ร่างเต๋า’ ที่ต้าเซี่ยให้มา ทุกวันนี้เขาก็ยังใช้มันอยู่ มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาพลังต่อสู้ของเขา
“ฮึ นับว่าเจ้ายังรู้จักสำนึก มาให้พี่หญิงกอดที”
เซี่ยชิงสวมอาภรณ์วิหคอมตะ ขมวดเรือนผมดกดำ ปิ่นวิหคอมตะส่ายไหวแผ่วเบา ร่างรายล้อมด้วยอำนาจสุดขั้วหยิน ทำให้นางดูลึกลับขึ้นกว่าเก่าเล็กน้อย
“พี่หญิงเซี่ยชิง คนมองอยู่ตั้งเยอะแยะ อย่าสร้างปัญหาสิ”
เจียงผิงอันรู้สึกเสมอว่าเหล่าสตรีรอบตัวเขา มีแต่ผู้ชอบทำตัวเป็นเด็ก ๆ
แต่หารู้ไม่ว่าสตรีเหล่านี้แค่ทำทะเล้นต่อหน้าเขา
“พี่หญิงเซี่ยชิง ในเทวนิกายจันทรามีผู้ใดรังแกเจ้าหรือไม่?”
เจียงผิงอันรู้ว่าเป้าหมายของเซี่ยชิงคือการขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งต้าเซี่ย แต่นางก็เข้าร่วมกับเทวนิกายจันทราเพื่อแลกกับการสนับสนุนของนิกาย
หากหลายปีมานี้เซี่ยชิงถูกรังแก เขาจะโทษตัวเองไม่น้อยเลย
ยามคนจากเทวนิกายจันทราได้ยินเช่นนี้ สันหลังพวกเขาก็ชาวาบ พวกเขาเห็นฤทธิ์เจียงผิงอันเต็มสองตา หากคนผู้นี้ลงมือกับพวกเขา ผู้ใดก็หยุดมิได้
เซี่ยชิงเห็นเจียงผิงอันเป็นห่วงตน ริมฝีปากแดงก็ยกยิ้ม “แม้จะมีขัดอกขัดใจกันบ้างเล็กน้อย แต่ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันใหญ่โตหรอก”
“เรื่องเดียวที่ข้าขุ่นเคืองคือบรรพชนจระเข้กลืนสวรรค์ที่โจมตีข้าอยู่หล
