บทที่ 152 หุ่นเชิดศพเกราะทอง!
ด้านล่างของแม่น้ำฉางหลิง
เย่เทียนและเหล่าราชาคนอื่นยืนอยู่ที่ลานกว้างหน้าวิหารอันโอ่อ่า
วิหารแห่งนี้มีขนาดใหญ่มากคาดว่าน่าจะครอบคลุมพื้นที่กว่าสิบลี้ ถึงแม้ว่ามันจะผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนานแต่ก็ยังคงแผ่กลิ่นอายอันมหาศาลที่ไม่อาจจินตนาการได้ออกมา
วิหารแห่งแสงทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยม่านแสงม่านแสงนี้ดูเบาบางเป็นอย่างมากมากแต่ถึงอย่างนั้นแม้แต่ระดับจักรพรรดิก็ไม่สามารถทําลายมันได้หากต้องการเข้าไปด้านในทําได้เพียงแค่
ใช้กุญแจวิหารเท่านั้น
ส่วนระดับศักดิ์สิทธิ์และระดับจักรพรรดินั้นไม่สามารถเข้าไปในวิหารได้ถึงจะมีกุญแจก็ตามมีเพียงผู้ฝึกลดระดับราชาหรือต่ำกว่าเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าไปในวิหารมิฉะนั้นกุญแจที่เย่เทียนได้รับ
มาคงจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นแล้ว
ใครก็ตามที่ครอบครองกุญแจก็จะถูกแย่งชิงโดยผู้ฝึกยุทธระดับศักดิ์สิทธิ์หรือแม้กระทั่งระดับจักรพรรดิใหญ่
เพียงไม่นานระดับราชาแต่ละคนถือกุญแจวิหารเดินเข้าไปในม่านแสงแล้วผ่านไปในห้องโถง
แม้จะมีผู้ฝึกยุทธหลายร้อยคนที่เข้ามาด้านในห้องโถงใหญ่ แต่มันก็ไม่แออัดเลยแม้แต่น้อยและที่ตรงกลางของห้องโถงใหญ่ก็ได้มีประตูบานหนึ่งตั้งอยู่
ประตูนี้เป็นประตูที่เชื่อมไปยังมิติของวิหารแห่งแสงซึ่งเป็นหนทางเดียวที่สามารถเข้าไปยังที่
นั่นได้ โดยรอบห้องโถงทั้งหมดเป็นผนังหนาไม่มีทางเดิน
พรีบ พรีบ!!!
ผู้ฝึกยุทธร้อยคนเข้าไปในประตูมิติโดยไม่ลังเลแม้
