ขนเจียงผิงอัน ใบหน้าสุดแสนเหนื่อยอ่อน คิ้วขมวดแน่นด้วยความเจ็บปวด สีหน้าเจือความเศร้าหมอง
“เจ้าท่อนไม้ เขาแข็งแกร่งเกินไป ข้าพิชิตเขาไม่ได้ มิอาจล้างแค้นให้ท่านพ่อแล้ว”
เมิ่งจิงอยากเอาชนะเหลียงเซียวหงด้วยกำลังตน แต่ไม่ว่าจะพยายามเพียงไร แม้จะเป็นบุคคลอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์ของตระกูลเหลยโบราณแล้ว นางก็ยังเอาชนะอีกฝ่ายมิได้
“ไม่เป็นไร ข้าจะล้างแค้นให้เอง” เจียงผิงอันกล่าวเสียงแผ่วเบา
“เจ้านิกายเจียงจะล้างแค้นข้า บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้กลั๊วหลัวแหละ”หนึ่งเสียงเย้ยดังมาจากฟ้า
เหลียงเซียวหงยืนกลางเวหา สองมือกอดอก ร่างรายล้อมด้วยเขตแดน ให้บรรยากาศอหังการไร้คู่เปรียบ จ้องมองเจียงผิงอันด้วยสายตาเปี่ยมความแค้น
“เจ้านิกายเจียง เราประลองตัดสินเป็นตายกันอยู่ หากยังตัดสินเป็นตายมิได้ ผู้อื่นก็ห้ามเข้าแทรก ช่วยไสหัวไปห่าง ๆ ทีได้หรือไม่?หากเจ้านิกายเจียงจะประลองกับบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ ก็รอจนกว่าประลองเสร็จแล้วค่อยว่ากัน”
เหลียงเซียวหงอยากฆ่าเจียงผิงอันเหลือเกิน เพราะอีกฝ่ายฆ่าบิดาเขา สร้างความเสียหายแก่พวกเขาแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อมหาศาล
นอกจากนั้น หากเจียงผิงอันยังอยู่หนึ่งวัน เขาเหลียงเซียวหงทำอะไร ปวงชนก็จะเทียบเขากับเจียงผิงอันเสมอ บอกว่าหากเจียงผิงอันฝึกฝนต่อได้ เจียงผิงอันก็จะยังเป็นหนึ่งในยุคสมัย
เจียงผิงอันไร้ประโยชน์ เลือนหายไปกับกาลเวลาแล้วแท้ ๆ ยุคสมัยนี้เป็นของเขา เหลียงเซียวหงต
