่างหาก
เจียงผิงอันกล่าวกับเหลียงเซียวหงอย่างสุขุม “การประลองตัดสินเป็นตายควรเป็นไปอย่างยุติธรรม เจ้าใช้ศาสตราเซียนชิ้นหนึ่ง ยังมีหน้ามาพูดเรื่องกฎเกณฑ์อีกหรือ?”
ได้ยินเช่นนี้ ปวงชนล้วนตะลึงนิ่ง
“บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อใช้ศาสตราเซียนชิ้นหนึ่ง?”
“ไม่สิ ไม่มีใครสัมผัสคลื่นพลังของศาสตราเซียนได้เลย หากใช้จริงต้องสัมผัสได้สิ แต่นี่ไม่มีเลย”
“แล้วเหตุใดเจ้านิกายเจียงจึงพูดว่าเหลียงเซียวหงใช้ศาสตราเซียนเล่า?”
เหลียงเซียวหงกล่าวเสียงเย็น “เจ้านิกายเจียง อย่าปรักปรำกันสิศาสตราเซียนของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อยังอยู่ในแดนศักดิ์สิทธิ์ เอาศาสตราเซียนมาใช้ที่ไหนกัน? ยอดฝีมือที่นี่ตาบอด เจ้าตาดีอยู่คนเดียวหรือไร?”
เมิ่งจิงในอ้อมแขนเจียงผิงอันกระซิบ “เจ้าท่อนไม้ เจ้าคิดมากไปแล้ว หากอีกฝ่ายใช้ศาสตราเซียน ข้าก็คงตายไปแล้วล่ะ”
ผู้คนมากมายรู้สึกเหมือนเจียงผิงอันพูดเพ้อเจ้อหน้าตาย
ยอดฝีมือจากแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเย้ย “เจ้านิกายเจียง เป็นถึงเจ้านิกาย พูดอะไรต้องมีหลักฐานสิ หาไม่ คนจะดูแคลนเอานา”
เจียงผิงอันคร้านจะโต้เถียง เงื้อหมัดชกออกไป
มันดูเป็นหมัดแสนธรรมดา แต่บรรจุอำนาจยิ่งใหญ่ กฎฟ้าดินสั่นสะท้านรุนแรง โผนทะยานเข้าหาเหลียงเซียวหง
เมื่อสัมผัสพลังของหมัดนี้ ใบหน้าสุขุมของเหลียงเซียวหงพลันปรากฏความพรั่นพรึง คิดจะหลบแต่ก็ถูกปกคลุมด้วยสนามโน้มถ่วงมิอาจกระดิกตัวได้เลย!
เป็นไปได้เช่
