กกันไป
***
ในตอนเย็นวันเดียวกันจางมัลดงก็ได้กลับมา
ซอลจีฮูได้ทักทายกับปาร์ควูรี และยูยอลมูที่เขาไม่ได้เจอกันนานแล้ว
ทั้งคู่ดูจะดีใจที่ได้เจอกับซอลจีฮู แต่ไม่นานนักพวกเขาก็กลับไปพักที่ห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการฝึกหนัก
อึนยูริก็เป็นเช่นเดียวกัน แต่ว่าเธอก็ยังคงอยู่ฟังเรื่องราวของซอลจีฮู
“นายรับงานยากมาอีกแล้วนะ”
หลังจากได้ยินคำอธิบาย จางมัลดงก็ได้ถอนหายใจออกมา
การอยู่รอดของอาณาจักรภูติ
ไม่ต้องพูดถึงชาวโลกโดยทั่วไปเลย เรื่องนี้แม้กระทั่งสหพันธรัฐก็ยังทำไม่ได้
ซอลจีฮูหาวิธีการได้แล้ว แต่จางมัลดงก็ยังคงเป็นห่วงอยู่ดี แต่ถึงแบบนั้นจางมัลดงก็รู้ว่านี่คือเรื่องที่ต้องทำให้สำเร็จ
“ระวังตัวด้วยนะ”
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมคิดว่ามีคนช่วยผมมากกว่าที่ผมคิดไว้”
“เอาเถอะ อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องดีนะ”
ทั้งคู่ได้คุยกันง่ายๆ และลุกขึ้นยืนเหมือนอย่างเคย จางมัลดงได้แนะนำให้เขาไปพัก แต่ว่าซอลจีฮูก็ยังไม่ออกไปจากสำนักงาน
เขาอยากที่จะไปบาร์ กินดื่ม และเพลิดเพลิน เพราะเขาไม่ได้ไปที่นั่นมาสักพักแล้ว
เขาบอกกับทุกคนว่าจะไปคนเดียว แต่อึนยูริก็ได้เดินตามเขามาอย่างไม่สนใจใดๆ เธอตามหลังเขามาเงียบๆด้วยสีหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง
ซอลจีฮูก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ
เขาได้นั่งลงอยู่บนโต๊ะยาว และพูดทุกๆอย่างที่อยู่ในหัวออกไป ทั้งเรื่องการฝึกของเธอ และถามเธอว่าเคยมาที่บาร์นี้มาก่อนหรือเปล่า
“ที่บาร์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของฉันเล
