ยนะ”
หลังจากดื่มน้ำลงไปแล้ว ซอลจีฮูก็มองไปรอบๆก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ แต่ด้วยเสียงของผู้คนภายในบาร์ก็ทำให้เสียงพูดของเขาแทบจะถูกกลบไปหมด
“นี่เป็นที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น ฉันได้เข้าร่วมทีมซามูเอลในฐานะคนแบกของ ไปทำสัญญากับคาเพเดี่ยม ไปที่ป่าแห่งการปฏิเสธ และได้เจอกับโฟลน…”
“อืม”
“ยังไม่หมดแค่นั้นนะ ทุกๆอย่างมันเกิดขึ้นภายในบาร์แห่งนี้ ฉันจะมาดื่มที่นี่พร้อมทั้งมองหาคนร่วมทีมไปทำภารกิจ แล้วก็มีการทะเลาะกันโดยไร้เหตุผล เอาเถอะนะ เรื่องต่างๆก็ทำนองนี้แหละ”
“…”
“แต่รู้ไหมว่าทุกๆครั้งที่มันเกิดขึ้นฉันคิดอะไรอยู่?”
“ไม่ค่ะ”
“อ่อ! ฉันจะ-”
เขากำลังเมาจนหลุดพูดบางอย่างออกมาแล้ว แต่ซอลจีฮูก็พูดต่อโดยไม่ใจใส
“ฉันจะ… กลับมาที่นี่ได้ไหม… เพื่อนของฉันล่ะ… แล้วจะยังมาคุยหัวเราะกันได้ไหม…?”
อึนยูริที่นั่งกินขนมฟังเขาพูดอยู่เงียบๆได้นิ่งไป
“ฉันจะกลับมาได้หรือเปล่า… ในคราวนี้มันจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง…”
ซอลจีฮูปล่อยเสียงหัวเราะพร้อมยิ้มอย่างเหนื่อยล้า
“หากว่าคราวนี้ฉันยังทำมันได้ก็คงดีนะ…”
ในตอนนั้นเองจู่ๆมือเขาก็ล้วงลงไปในกระเป๋า
“พี่”
อึนยูริพูดขึ้นเบาๆ
“ว่าไง?”
“ภารกิจคราวนี้… ฉัน-”
“ไม่ได้”
ซอลจีฮูได้ปฏิเสธโดยไม่ฟังให้จบเลย
“นับตั้งแต่ที่พี่เจอฉันในเขตพื้นที่เป็นกลาง ฉันแกร่งขึ้นมากแล้วนะ ระดับร่างกายฉันดีขึ้น รวมถึงความสามารถเวทมนต์ด้วยนะ”
อึนยูริได้พยายามโน้มน้าวเขาให้เธอได้เข้าร่วมภาร
