ง
“ทำไมประตูมันดูอยู่ไกลจังเลย…”
อึนยูริกระพริบตามองดูซอลจีฮูที่ยืนมั่นคงไม่ได้เลย เขาดูเหมือนกับจะล่มลงได้ตลอดเวลา อึนยูริที่กำลังเล่นกับก้อนน้ำแข็งอยู่กำลังจะลุกขึ้นยืนตามเขา แต่จู่ๆก็ลังเลขึ้นมา
เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่ว่าคำพูดว่า ‘ไม่’ อันแน่วแน่ของซอลจีฮูได้ย้อนเข้ามาในหัวเธอ
แต่ความลังเลนั่นก็อยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้น เธอได้แสดงสีหน้ามุ่งมั่นก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน และวิ่งตามหลังเขาไป
เธอได้วิ่งมายืนอยู่ข้างๆซอลจีฮูที่กำลังโซเซ และพยุงเขาไว้
“ให้ฉันช่วยนะคะ”
“อ่า… ฉันไหว…”
“พี่ดูไม่ไหวเลยสักนิด ให้ฉันช่วยเถอะค่ะ”
“เข้าใจๆแล้ว นี่มันดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบคุณนะ”
ซอลจีฮูได้ถอนหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ออกมา ก่อนจะแสดงความขอบคุณ
“ฉันคิดว่าฉันไหวนะ…”
เขาได้ยิ้มก่อนจะพูดต่อ
“ฉันคิดว่าฉันทำมันได้ แต่… บางครั้งฉันก็เหนื่อยเหมือนวันนี้…”
อึนยูริได้เม้มปากขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า ‘เหนื่อย’
“ไม่ต้องห่วงค่ะ”
เธอได้เผลอจับแขนเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม ฉันจะช่วยเอง ”
***
วันต่อมา แอ็กเนสก็ได้มาถึงสำนักงานตั้งแต่เช้าตามสัญญา
หลังจากกล่าวลากับทั้งสี่คนที่สำนักงานแล้ว ซอลจีฮูก็โดยสารรถม้าที่ทางราชวงศ์เตรียมไว้ให้ออกไป
เนื่องจากรถม้าที่พวกเขานั่งถูกลากด้วยฮอรัสถึงแปดตัว ทำให้ไม่นานนักก็หายไปไกลจนสุดขอบฟ้า
จนกระทั่งหายไปจนลับตาแล้ว จางมัลดงก็ถอนหายใ
