ย่างลงตรงหน้าอึนยูริ มันก็คือชิ้นส่วนน้ำแข็งที่ปล่อยความหนาวยะเยือกออกมา
อึนยูริได้กระพริบตาอยู่หลายครั้งด้วยความตกใจ ก่อนที่สายตาเธอจะเริ่มเป็นประกายขึ้นเมื่อเห็นดอกไม้ที่ถูกน้ำแข็งห่อหุ้มอยู่
“แก่นแท้น้ำแข็ง”
อึนยูริได้หันกลับมาจ้องซอลจีฮู
ซอลจีฮูที่เข้าใจการกระทำของเธอผิดได้แต่ยิ้มแห้งๆออกมา
“ขอโทษด้วยนะ ฉันน่าจะให้เธอตั้งแต่ที่จบบทฝึกสอนแล้ว แต่ว่ามันยุ่งมากจนฉันลืมสนิทเลย”
อึนยูริได้กลายเป็นสับสนไป เธออยากจะได้มัน แต่เธอก็ไม่มั่นใจว่าเธอรับมันมาได้จริงๆหรือเปล่า
“รับไปสิ ฉันมีแก่นแท่นแห่งพลังแล้ว ฉันคิดว่าการให้มันกับคนอื่นคงจะดีกว่า แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ การให้เธอมันก็ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ลองคิดดูนะ พลังเวทย์ของเธอจะทรงพลังขนาดไหนหากเสริมพลังน้ำแข็งสุดขั้วเข้าไปด้วยน่ะ?”
พอซอลจีฮูได้โน้มน้าวเธอพร้อมทั้งยื่นส่งแก่นแท้น้ำแข็งให้เธอ ในที่สุดอึนยูริก็ได้แกล้งยอมแพ้และรับมันมา
“ฉันก็น่าจะช่วยเธอหลอมแก่นแท้และผสานมันเข้าไป แต่โชคร้ายที่ฉันไม่มีเวลาแล้ว”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำมันเองได้”
“เอาเถอะ ในเมื่อพลังเวทมนต์ต่อต้านปีศาจเป็นหนึ่งในสาขาเวทย์มาก่อน คุณโรเซร่าก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดี”
ซอลจีฮูได้ยกมือจับหน้าผากเขา แอลกอฮอล์ได้ทำให้เขาเวียนหัวแล้ว
“อ่า… ตอนนี้คงต้องไปแล้ว ฉันต้องออกไปตั้งแต่เช้าซะด้วยสิ”
เขาได้ลุกขึ้นยืนพิงกับโต๊ะ ก่อนจะมองไปที่ทางออกด้วยสายตาพร่ามัวพร้อมพึมพำกับตัวเอ
