หลังจากหลบหนีไปหลายสิบลี้
เย่เทียนและเสี่ยวจ่อก็หยุดพักถึงเวลาที่เสี่ยวจือจะต้องมอบหินปราณให้กับเย่เทียน
“เสี่ยวจือ หินปราณอยู่ที่ไหน?”
เย่เทียนถาม
เสี่ยวจ่อเปิดปากของนางอย่างไม่เต็มใจและคายถุงเก็บสมบัติออกมา
ถุงเก็บสมบัติใบนี้เย่เทียนมอบให้เสี่ยวลื่อใช้เก็บหินปราณชั่วคราว
เย่เทียนเปิดถุงเก็บสมบัติและนับอย่างระมัดระวัง “หินปราณ 412 ก้อนไม่เลวเลย!”
เย่เทียนกล่าวชื่นชม
ความแข็งแกร่งของเสี่ยวจอนั้นไม่มากนักและชั้นหินนั้นก็แข็งแรงมาก ด้วยความสามารถของเสี่ยวจ่อการขุดหาหินปราณได้ 412 ก้อนในเวลาอันสั้นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
“พยายามให้มาก หลังจากกลับไป ถุงเก็บสมบัติใบนี้จะเป็นของเจ้า!”
เย่เทียนให้สัญญา
“นายท่าน ท่านพูดจริงหรือ?”
ร่างกายของเสียวจื้อสันเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้น!
นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นถุงเก็บสมบัติของชิ้นนี้สามารถเก็บสมบัติได้อย่างง่ายดายหากวันหน้านางพบสมบัติและใส่ไว้ในถุงเก็บสมบัติใบนี้มันจะสะดวกกว่าเดิมมาก!
ในอดีต แม้ว่านางจะพบเจอกับสมบัติมากมาย แต่เสี่ยวจ่อก็มิอาจนํามันไปได้ด้วยเพราะร่างกายของมันมีขนาดเล็กเกินไป จึงไม่อาจพกพาสิ่งของได้มากนัก
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว!
เจ้านายสัญญาจะมอบถุงเก็บสมบัติให้กับมัน มันจึงตื่นเต้นมาก
“นายท่าน ข้าจะพยายามหาสมบัติให้มากที่สุด!”
เสี่ยวจื่อให้คํามั่น
เย่เทียนยิ้มเล็กน้อย เขาเพียงหวังว่าเสี่ยวจือจะหาส
