่พอใจแล้ว ฟีโซราก็หันขึ้นไปจ้องมองบนท้องฟ้า
“พวกนายเห็นนี่แล้วใช่ไหม?”
แม้ว่าจะไม่มีอะไรอยู่บนท้องฟ้า แต่ก็ชัดเจนว่าคำพูดของเธอกำลังสื่อไปถึงชาวโลกที่กำลังมองดูบทฝึกสอนอยู่
“ตั้งใจฟังให้ดีนะ ฉันพยายามจะหยุดพวกเขาหลายครั้งแล้ว อย่าได้มาตามโทษฉันทีหลังว่าไม่ยอมหยุดเขาล่ะ ไม่เช่นนั้นฉันได้ขยี้หัวพวกนายแน่”
หลังจากพ่นคำข่มขู่ออกมา เธอก็สูดหายใจ และกอดอกขึ้นมา
“แล้วคือจะไม่มีใครกลับไปใช่ไหม? นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว”
ผู้ทำสัญญายังคงไร้การเคลื่อนไหว
มันเป็นไปได้ว่าคนที่เข้าใจในสถานการณ์นั้นอาจจะถูกคำพูดของชายหนุ่มทำให้หวั่นไหว ในเมื่อไกด์ได้รับประกันแล้วว่าแค่รางวัลสักอย่างก็จะทำให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตเหมือนกับราชาในเขตพื้นที่เป็นกลาง นี่จึงเป็นเหตุผลทำให้พวกเขาดื้อรั้น
แต่ว่าในหมู่พวกเขาก็อาจจะยังมีคนที่ไม่รู้เรื่อง อย่างน้อยก็มีสักคนที่อยากจะกลับไปผ่านบทฝึกสอนตามปกติ แต่ว่าเนื่องจากคนส่วนใหญ่ได้เลือกโอนเอียงจะอยู่บทฝึกสอนพิเศษ ทำให้มันยากที่จะพูดออกมาด้วยตัวเอง ยังไงแล้วการอยู่ติดกับคนกลุ่มใหญ่ ก็ดีกว่าการไปเพียงลำพัง
นี่เป็นความคิดที่เรียบง่ายของมนุษย์ แน่นอนว่าก็มีหลายคนที่หวังจะได้โชคลาภเช่นกัน
“ก็ได้ ถ้างั้นฉันจะไม่ถามอีกแล้ว แล้วก็พวกนายด้วยนะ อย่าได้พูดอะไรไร้สาระอย่าง ‘ทำไมไม่หยุดเรา?’ หรืออย่าไปถามสองคนนั้นว่า ‘ทำไมถึงเปิดพื้นที่นี้?’ ด้วย”
หลังจากคำรามใส่ฝูงชนแล้ว ฟีโซราก็เริ่มโทร
