ม่ได้ใช่ไหมล่ะ?
มีศิษย์พี่อยู่ ข้อสันนิษฐานพวกนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นจริงหรอก
“ปกป้องงั้นเหรอ?” กานว่างตกตะลึง
เขาทำหน้าผิดหวังและหงุดหงิด ราวกับเพิ่งตื่นรู้โดยสมบูรณ์ “ฉันผิดเอง ฉันปกป้องพวกนายมากเกินไป เลยทำให้นายทำอะไรประมาทเลินเล่อ ไม่ยอมคิดให้มากเพราะว่าพอเกิดปัญหาก็จะมีฉันอยู่”
“นายกับหานเสียวเสี่ยวเป็นเพื่อนกันมาหลายปี การที่นายตอบรับคำขอของเธอเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ แต่นายจะไม่คิดถึงนิกายไม่ได้ นายสามารถดูหมิ่นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของฉันได้ ฉันแน่ใจว่าฉันจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับนาย แต่นายกลับไม่เคยคิดถึงความกตัญญูและความรู้สึกผิดที่ฉันมีต่อคุณเฝ่ย…”
ดวงตาของเจียงชิงเป็นสีแดงเมื่ออีกฝ่ายพูดเช่นนั้น แล้วรีบพูดแทรกเขา “ศิษย์พี่ ผมไม่ได้…”
ดูอยู่นาน เฝ่ยไป่ลู่ก็หัวเราะเยาะออกมา “เป็นศิษย์พี่ที่ดีจริง ๆ หน้าอกโดนแทงเป็นรู แล้วยังคิดจะปกป้องลูกติดสองคนที่งานแข่งขันอีก”
เจียงชิงมองไปที่ใบหน้าอันอ่อนแอและซีดเซียวของกานว่างอย่างว่างเปล่า และต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองเอาแต่ปล่อยให้ศิษย์พี่เป็นฝ่ายปกป้องเท่านั้น
แต่ไม่สนใจเลยว่าภายใต้สภาพที่พละกำลังของเขาลดลงไปมากเช่นนี้ ศิษย์พี่จะได้รับบาดเจ็บจากการเข้าร่วมงานแข่งขันหรือไม่
ท่าทางของกานซินที่อยู่อีกด้านยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
เขาหยิบบัตรเชิญออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้เฝ่ยไป๋ลู่พร้อมรอยยิ้ม “ฉันขอเชิญเธอเข้าร่วมการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าในนามของหัวห
