น้านิกายเก้าสวรรค์ เธอจะโยนพวกเขาทิ้งแล้วตั้งทีมของตัวเองก็ได้”
ในน้ำเสียงของเขามีความรังเกียจลูกศิษย์ตัวเองอยู่
เฝ่ยไป๋ลู่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “ถ้าฉันรับมา ก็ไม่ต้องเป็นศิษย์คุณใช่ไหมคะ?”
ไม่อย่างนั้นทำไมก่อนหน้านี้เธอถึงต้องเข้าร่วมทีมกานว่างล่ะ
แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเธอสามารถตั้งทีมได้อย่างอิสระแล้ว?
ถ้าเอาออกมาเร็วกว่านี้ ศิษย์พี่ศิษย์น้องสองคนนี้จะได้ไม่ต้องมาทะเลาะกันเรื่องโควตา
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง นี่เป็นสิทธิพิเศษของหัวหน้า” กานซินขยิบตาให้เฝ่ยไป๋ลู่ “ถ้าเธอต้องการก็สามารถทำได้ ฉันจะให้เธอเป็นศิษย์พี่คนโต และพวกเขาทั้งหมดจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ”
เฝ่ยไป๋ลู่ตกใจกลัวมากจนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำอีก “อย่าเลยค่ะ”
เธอยังอยากมีชีวิตอยู่อีกหลายปี
กานซินหัวเราะชอบใจเสียงดัง
เสียงหัวเราะที่กังวานดังก้องอยู่ในห้องผู้ป่วย ทำให้ศิษย์พี่ศิษย์น้อง กานว่างและเจียงชิงต่างมีอารมณ์ที่ซับซ้อน
โดยเฉพาะเจียงชิงที่ใบหน้าทั้งแดงทั้งขาว
เขาโวยวายไม่ยอมให้เฝ่ยไป๋ลู่ใช้โควตา
แต่เฝ่ยไป๋ลู่กลับหันหลัง สลัดพวกเขาทิ้ง แล้วไปตั้งทีมของตัวเอง
ตบหน้ากันเกินไปแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกอาจารย์ของตัวเองตบหน้าด้วย!
เจียงชิงจึงไม่กล้าหันไปมองหน้ากานซินเลย
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่สนใจว่าเจียงชิงจะรู้สึกอย่างไร เธอเพียงรับบัตรเชิญไป
ตัวอักษรปิดทองขนาดใหญ่ดึงดูดสายตา
‘งานแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋า’
เฝ่ยไป๋ลู่ใช้ปลายนิ้วลูบตัวอักษรนั
