“น้องสาว พี่ไม่อยู่เจ้าขี้เกียจหรือไม่?”
เย่เทียนลูบหัวเล็กๆของเย่หยูและถามด้วยความเอ็นดู
“เสี่ยวหยุไม่ได้ขี้เกียจ เสี่ยวหยุพยายามอย่างหนักในการฝึกฝน ตอนนี้น้องมีพละกําลังถึง 300 จินแล้ว! ”
เธอมีพลังถึง 300 จินภายในหนึ่งเดือน ความเร็วนี้ถือว่าเกินกว่าที่เย่เทียนคาดไปมากหากเทียบกับผู้มีพรสวรรค์ระดับกลางคนอื่นๆ
“พี่ไม่อยู่เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือไม่?”
เย่เทียนถามอีกครั้ง
เย่หูส่ายหัว “ไม่มีใครมาหาเรื่องข้า แต่มีคนมาหาพี่ชาย”
“ใคร?”
เย่เทียนขมวดคิ้วและถาม
“ข้าไม่รู้จักเขา แต่ข้าดูหยิ่งยโสมาก ข้าได้ยินมาว่าคนๆนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นอัจฉริยะจากฐานเขียวเหล็ก เขาชื่อ ซุนเฟิง” เย่หยุตอบอีกครั้ง
“ฐานเขี้ยวเหล็ก ซุนเฟิง!”
เย่เทียนแอบจดจําชื่อนี้ไว้
จากนั้นเขาก็วางสมุนไพรและเลือดของสัตว์อสูรระดับสูงไว้ในห้องและออกไปข้างนอกคนเดียว
“ออกมาเถอะ!”
เย่เทียนกล่าวไปยังมุมหนึ่งของบ้าน
พรึบ!
ร่างหนึ่งเดินออกมาจากหัวมุม เป็นนักรบจากทีมล่าหมาป่าวายุ
“คารวะท่านเย่เทียน!”
นักรบผู้นั้นกล่าวด้วยความเคารพ
“พาผมไปหาหัวหน้าของคุณ ผมมีเรื่องจะถามเขา” เย่เทียนต้องการรู้เรื่องราวของซุนเฟิงจากฐานเขียวเหล็ก เขาไม่รู้จักซุนเฟิง แต่ซุนเฟิงกลับมาหาเขาและยังแสดงท่าทางหยิ่งยโส
ในเมื่อเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น เขาจําเป็นต้องเข้าใจสถานการณ์ก่อน และหมาป่าวายุควรรู้ข้อมูลเล็กน้อย
ไม่นานเย่เทียนก็พบกับหมาป่าวาย
“น้องเย่เทียน ในที่ส
