“นี่.. ข่าวจริงเหรอ?”
เย่เทียนถาม
“ฉันได้ยินมาจริงๆ!” จางเป่ายืนยัน
“ก่อนหน้านี้พวกเรามองจากที่ไกลๆ ศิษย์จากสถาบันกองทัพที่ 1 กำลังร่วมมือกันจัดการกับงูหลามใบไม้เขียวที่มีความยาวราว 10 เมตร แต่โชคร้ายที่พวกมันล้มเหลว ฉันคิดว่าในตอนนี้คงจะมีศิษย์จำนวนมากที่ไปยังที่นั่นแล้ว! ”
“มันอยู่ที่ไหน?” เย่เทียนถาม
“ทิศตะวันออกเฉียงใต้!” จางเป่าชี้ไปในทิศทางหนึ่ง
เมื่อได้คำตอบ เย่เทียนรีบวิ่งออกไปและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกัน จางเป่ามองไปยังแผ่นหลังของเย่เทียนและถอนหายใจออกมายาวๆ
“ตอนแรกฉันคิดว่าเย่เทียนคงแข็งแกร่งพอ ๆ กับฉัน แต่ไม่คิดว่าเขาจะซ่อนความแข็งแกร่งไว้มากขนาดนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเย่เทียน มั่นใจได้เลยว่าในอนาคตเขาจะกลายเป็นนักรบได้ บางทีอาจจะก้าวถึงขั้นนักรบชั้นยอดเลยก็ได้ ”
หากจะบอกว่าไม่อิจฉาก็เป็นเรื่องโกหก แต่จะอิจฉาไปก็ไร้ประโยชน์ นี่เป็นยุคสมัยที่ให้ความสําคัญกับพรสวรรค์ จางเป่ามีพรสวรรค์เพียงขั้นรอง เท่านั้น ทั้งชีวิตเขาบรรลุได้สูงสุดเพียงนักรบกับขั้นต้นเท่านั้น
“ไปเถอะ พวกเราควรรีบกลับ!”
จางเป่าพูดอย่างจนปัญญา
“กลับ? พวกเราจะไม่ล่าสัตว์ร้ายแล้วเหรอ? ” ศิษย์คนหนึ่งกล่าวออกมายังไม่เต็มใจ
“ไม่แล้ว ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเราในตอนนี้ต่อให้ร่วมมือกันก็ไม่มีความหวังที่จะได้รับเลือดสัตว์อสูรอีกแล้ว อันที่จริงข้าควรจะคิดได้ตั้งแต่ก่อนการทดสอบ เพราะนี่เป็นเพียงโอกาสครั้งเดียวที่
