สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในร่างกายของงูหลามใบไม้เขียวก็คือโลหิตอสูรของมัน แม้ว่าหนังของมันจะมีมูลค่าหลายพันหยวน แต่เย่เทียนก็ไม่สามารถนําติดตัวไปด้วยได้ อีกทั้งการเลาะหนังของมันยังเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก
โม่เฉ่าเป่ยและคนอื่นๆน่าจะหาที่นี่เจอในเร็วๆนี้ เย่เทียนไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานนัก
“ก่อนที่งูหลามใบไม้เขียวจะตาย มันยังอุตส่าห์ลากสังขารของมันมายังที่แห่งนี้ิ เป็นไปได้ไหมว่าที่นี่มีสมบัติล้ำค่าที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของมัน?”
เย่เทียนหันมองสังเกตพื้นที่โดยรอบ
“นั่น…”
สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป
ไม่ไกลนัก มีหินงอกหินย้อยห้อยอยู่บนเพดานของถ้ำ ของเหลวหยดหนึ่งหยดลงบนร่องก้อนหิน มันได้สะสมเป็นแอ่งน้ำขนาดเล็ก
ของเหลวนี้เปล่งแสงสีขาวจาง ๆ ออกมา เพียงแค่มองก็รู้ว่ามันไม่ธรรมดา
“ในนิยายที่เราเคยอ่านมักจะพูดถึงนมศิลาร้อยปี หรือไม่ก็พันปี หรือว่าของเหลวนี้จะเป็นอย่างนั้น?”
เย่เทียนคาดเดา
อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้ถึงที่มาของสมบัติชิ้นนี้ เขาเพียงแค่คาดเดาจากเนื้อหาของนิยายในชีวิตที่แล้วของเขาเท่านั้น
แต่ไม่ว่าอย่างไร สิ่งนี้ต้องล้ำค่าอย่างแน่นอน
ดังนั้น….
เย่เทียนหยิบขวดน้ำอีกขวดออกมาและเทน้ำที่เหลือทิ้งจนหมด จากนั้นเขาก็นำขวดน้ำตักน้ำนมศิลาที่หยดลงมาจากหินย้อยในแอ่งจนหมด
ของเหลวนี้มีอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น คาดว่าคงถูกงูหลามใบไม้เขียวตัวนี้กินไปแล้วไม่น้อย ของเหลวที่เหลือจึงสามารถเติมเต็มได้เพียงแค
