“จางเฮ่อ 10 คะแนน!”
“หลี่เซิง 15 คะแนน!”
“เปาเหล่ย 23 คะแนน!”
“วังดง 0 คะแนน!”
อาจารย์ที่ประกาศคะแนนมองไปยังวังดงที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เขาสามารถคาดเดาได้ว่าวังดงจะต้องถูกทุบตีอย่างรุนแรงและแย่งวัตถุดิบไปจึงเป็นเหตุให้ไม่ได้รับคะแนนเลยแม้แต่คะแนนเดียว
แต่สําหรับเรื่องแบบนี้ มันเป็นเรื่องปกติ หากไม่แข็งแกร่งมากพอจะถูกช่วงชิงไปก็สมควรแล้ว
“หลี่หยุนซิง 195 คะแนน!”
เมื่อคะแนนของหลี่หยุนซิงถูกประกาศออกมา เหล่าศิษจากสถาบันที่ 2 ก็แสดงสีหน้าภาคภูมิใจ เนื่องจากหลี่หยุนซิงเป็นคนของสถาบันกองทัพที่ 2 เช่นเดียวกับพวกเขา นี่เป็นหน้าเป็นตาของสถาบันอย่างแท้จริง
“ชิ!! แค่ 195 คะแนน แกยังกล้าที่จะท้าประลองกับฉันอีก?”
โม่เฉ่าเป่ยเดินออกมาจากเขตป่าและมองไปที่หลี่หยุนซิงด้วยสีหน้าเย็นชา
จากนั้นเขาก็หยิบชิ้นส่วนของสัตว์ร้ายที่เขาได้รับออกมาทีละชิ้น
อาจารย์ผู้ตรวจคะแนนเริ่มตรวจสอบสิ่งที่โม่เส้าเป่ยได้รับมาอย่างละเอียดและประกาศออกมาด้วยสีหน้าตกตะลึง “โม่เฉ่าเป่ย 427 คะแนน!”
“เยอะขนาดนั้นเลย?”
สีหน้าของหลี่หยุนซิงเปลี่ยนไปและกล่าวออกมาอย่างเย็นชา
“แกจะต้องแย่งคนอื่นมาแน่!”
“นั่นก็เป็นความสามารถของฉัน!”
โม่เฉ่าเป่ยยิ้มเยาะ
ใบหน้าของหลี่หยุนซิงพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงและไม่รู้ว่าจะกล่าวโต้แย้งอย่างไรดี
“ว้าว 427 คะแนน ในบรรดาอัจฉริยะของสถาบันกองทัพที่ 1 โม่เฉ่าเป่ยเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด แม้แต่พูดถึงศิษย์
