“เจ้าบื้อ เรากลับบ้านไม่ได้แล้ว เจ้ายิ้มอะไรของเจ้า”
เมื่อเห็นเจียงผิงอันยังยิ้มออก เหมียวเสียก็งับหน้าเจียงผิงอันเข้าให้หนึ่งคำ
“ดูข้างบนสิ” เจียงผิงอันกล่าว
“ข้างบน?”
เหมียวเสีย ต้าเฮยและเอ้อร์ไป๋เงยหน้ามองตามอย่างเผลอตัว
จากแสงสว่างเจิดจ้าของการระเบิดเรือศึก พวกนางเห็นว่าลึก ๆท่ามกลางความมืดปรากฏชั้นกำแพงสีดำคลับคล้ายใบไม้ขึ้นใบหนึ่ง
“เขตแดนกั้นภพ!!”
ร่างของทั้งสามสะท้านรุนแรง
สถานที่คล้ายใบไม้ตรงหน้านั่นคือหนึ่งภพภูมิ!
ภพเซียนเกิดอยู่บนใบต้นโลกาขนาดมหึมา ทุกแผ่นใบล้วนเป็นหนึ่งแดนดิน
ใบไม้นี้มิได้อยู่บนต้นโลกา มันน่าจะเป็นใบที่ร่วงจากต้นโลกา ซึ่งถูกเรียกว่าภพล่าง
แม้จะมิใช่แดนดินบนต้นโลกา แต่ก็มิห่างจากต้นโลกามากนัก
หากภพนี้อยู่ในควบคุมของขุมกำลังใหญ่ ก็สามารถเข้าค่ายกลเคลื่อนย้ายกลับภพเซียนได้!
“กลับบ้านได้แล้ว! ข้ากลับบ้านได้แล้ว!”
เอ้อร์ไป๋บ่อน ้าตาแตก มันร่อนเร่ในเวิ้งจักรวาลมานับหมื่น ๆ ปีจนจะสติแตกรอมร่อ คิดว่าชาตินี้คงตกตายในเวิ้งจักรวาล มิคาดว่าจะพบทางกลับ
“เยี่ยมไปเลย เรากลับไปได้แล้ว ฮือ~!” เหมียวเสียร ่าไห้อย่างปรีดา กอดแขนเจียงผิงอันจนจมเข้าสู่ร่องผา
การละล่องลอยคอไม่จบสิ้นในเวิ้งจักรวาลนั้นป่วนประสาทอย่างยิ่ง ไร้ผู้ใดไม่ยินดีที่ได้พบความหวังในการหวนคืน
สองบุคคลและสองสัตว์เลี้ยงเหินไปยังภพแห่งนั้นทันที
ภพแห่งนี้เหมือนอยู่ใกล้มาก ทว่าแท้จริงแสนไกลลับตา เพราะถึงอย่างไร
