หนึ่งอาณาเขตภพภูมิก็กว้างใหญ่สุดแสน การเห็นทั่วทั้งภพภูมิหมายความว่าระยะห่างไกลอย่างยิ่ง
เนิ่นนานจากนั้น คนทั้งหลายก็มาถึงภพแห่งนั้น
แม้จะมีเขตแดนกั้นภพขวางอยู่ แต่สำหรับยอดฝีมือระดับเซียนเหล่านี้ การพุ่งเข้าไปง่ายดายนัก
เมื่อผ่านเขตแดนมาได้ ปราณและกฎเกณฑ์ของโลกหล้าก็พุ่งเข้าปะทะหน้า
“นี่เป็นภพระดับล่าง ไม่มีกฎเต๋าเซียน โอกาสปรากฏของยอดฝีมือระดับเซียนปฐพีมีน้อยนิด ข้าผู้เดียวก็เขมือบทั้งภพได้” สุนัขต้าเฮยเผยสีหน้าดูแคลน
เจียงผิงอันเตะศีรษะสุนัขต้าเฮย “หากเจ้ากล้ากินเผ่ามนุษย์ของข้า ข้าจะจับเจ้าไปตุ๋นเสีย”
ต้าเฮยรีบเก็บความละโมบออกนอกหน้าแล้วประจบยิ้ม ๆ “ลูกพี่ข้าล้อเล่นหรอกน่า ข้ากลับใจแล้ว ไม่กินคนสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก”
ข้างกันนั้น เอ้อร์ไป๋เอ่ยขึ้น “ระดับภพนี้ไม่สูง ข้าไม่รู้ว่ามันจะมีความเชื่อมโยงกับภพเซียนหรือไม่ หากไม่ เราก็ดีใจเสียเปล่า หามีหนทางกลับภพเซียนไม่”
ต้าเฮยผู้ ‘กลับใจ’ กล่าว “หากกลับไม่ได้ เราก็กลืนกินสรรพชีวิตในภพนี้เสีย…”
เสียงของต้าเฮยหยุดลงกะทันหัน เมื่อเห็นเจียงผิงอันยกเท้า มันก็รีบกอดศีรษะสุนัขของมันไว้ กลัวจะถูกเจียงผิงอันเตะเข้าให้อีก แล้วจึงยกอุ้งเท้าสุนัขชี้ไปยังทิศหนึ่ง
“ลูกพี่ ตรงนั้นมีเมืองใหญ่อยู่ เป็นเมืองมนุษย์!”
“ไม่ต้องให้เจ้าบอกหรอก ข้าเห็นแล้ว พวกเจ้าสะกดปราณก่อนมิให้เกิดปัญหาเกินจำเป็น”
เจียงผิงอันกล่าวกับวิญญาณร้ายต้าเฮยและปีศาจงูเอ้อร์ไป๋
หากเป
