็นปกติทั่วไป ต่างเผ่าขัดแย้งลึกล ้า เจ้าสองตัวนี่มิใช่มนุษย์ปราณที่แผ่ก็แข็งแกร่งเกินไป ปัญหาจะเกิดได้ง่ายนัก
เจียงผิงอันไม่อยากได้ปัญหา ยามนี้อยากรีบ ๆ กลับบ้านเท่านั้น
สืบเสียก่อนว่าภพแห่งนี้เป็นสถานที่เช่นไร เดี๋ยวก็รู้ว่ามีความเชื่อมต่อกับภพเซียนหรือไม่
ต้าเฮยสะกดปราณ มิต่างกับสุนัขทั่วไป ขณะที่เอ้อร์ไป๋กลายร่างเป็นชายเผ่ามนุษย์ ปราณปีศาจในตัวหายไปสิ้น
เหมียวเสียก็เก็บปราณเซียน แม้จะบรรลุเป็นเซียนมนุษย์แล้ว แต่เก็บตัวเงียบไว้จะดีกว่า
สองบุคคลสองสัตว์เลี้ยงเหินลงสู่เมืองขนาดใหญ่เบื้องล่าง
เมืองแห่งนี้มีผู้คนพลุกพล่าน ร้านรวงขายอาวุธวิเศษและโอสถปรากฏให้เห็นทั่วทุกที่ ต่างฝ่ายล้วนตะโกนเรียกลูกค้าเซ็งแซ่
“พวกนั้นพูดภาษาอะไรเนี่ย มิใช่ภาษาของภพเซียนสักนิด ฟังไม่เห็นเข้าใจ” ต้าเฮยอดบ่นมิได้ยามได้ยินวาจาไม่ได้ศัพท์ของคนเหล่านี้
ดวงตาของเอ้อร์ไป๋ฉายประกายเศร้าหมอง “นี่แสดงชัดเลยว่าภพแห่งนี้มิได้เกี่ยวพันใกล้ชิดกับภพเซียน เป็นไปได้สูงด้วยว่าจะไม่เกี่ยวพันอะไรกันเลย”
เหมียวเสียก็กังวลในใจเรื่องเดียวกัน หากเป็นปกติแล้ว หากมีความเชื่อมต่อกับภพเซียน ก็จะต้องพูดภาษาเดียวกับภพเซียน
พ่อค้าผู้หนึ่งถือกระบี่เล่มหนึ่งเข้ามาทักทายยิ้ม ๆ “สหายเต๋าทั้งหลาย ข้ามีกระบี่ดี ๆ อยู่เล่มหนึ่ง อยากพินิจดูหน่อยหรือไม่?”
“มิต้องหรอก” เจียงผิงอันตอบกลับ
เมื่อได้ยินคำปฏิเสธของเจียงผิงอัน พ่อค้าก็เก็บรอยยิ้มหันก
