มพยายามของเธอไม่ได้เธอไม่เพียงแค่พัฒนาตัวเอง แต่ยังมีเป้าหมายที่ชัดเจน
“เธอเปลี่ยนไปมากนะ” หลี่เจียเฟิ่งพูดขึ้น “ฉันรู้ว่าเธอเก่งตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่คิดว่าจะเติบโตได้ขนาดนี้”อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ “ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำค่ะ”หลี่เจียเฟิ่งนึกถึงจดหมายที่เขาส่งไปและไม่ได้รับคำตอบ เขาคิดว่าถ้าจดหมายเหล่านั้นส่งถึงกันได้ บางทีเขาคงได้เห็นการเติบโตของเธอผ่านตัวอักษร ได้แบ่งปันช่วงเวลาที่สำคัญเหล่านี้ไปด้วยกัน“เสียดายนะ ถ้าจดหมายของเราไม่หาย ฉันคงได้รู้ทุกอย่างที่เธอผ่านมาตลอดสองปี” เขาพูดอย่างจริงใจอันจิ่วเม่ยยิ้ม เธอรู้สึกได้ถึงความเสียใจและความตั้งใจที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขา “ยังไม่สายไปนี่คะ ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันแล้ว คุณอยากรู้อะไร ฉันเล่าให้ฟังได้เสมอ”ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างต่อเนื่องบรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น แสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านต้นไม้ข้างทางยิ่งทำให้ทุกอย่างดูสงบสุขหลี่เจียเฟิ่งรู้สึกว่าการได้ใช้เวลาแบบนี้กับอันจิ่วเม่ยคือสิ่งที่เขาไม่อยากให้สูญเสียอีกต่อไป.ช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่หลี่เจียเฟิ่งได้อยู่ที่บ้านผ่านไปเร็วจนแทบไม่ทันตั้งตัว สำหรับเขา มันเหมือนวินาทีอันแสนสั้นที่ได้ใช้เวลาอยู่กับภรรยาและครอบครัวอย่างเต็มที่ แต่เมื่อวันสุดท้ายมาถึง เขาก็ต้อง
กลับไปรับหน้าที่ผู้บังคับการกองพันอีกครั้ง หลังจากที่เขาขอลาพักร้อนเพื่อรีบร้อนกลับมาดูแลทุกคนในบ้านหลี่เจ
