คำพูดในจดหมายทำให้อันจิ่วเม่ยรู้สึกใจหาย เธออดคิดถึงเนื้อหาในนิยายต้นฉบับไม่ได้ ในนิยาย หลี่เจียเฟิ่งเคยหายตัวไปในภารกิจสำคัญครั้งหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นหรือตายเพราะเขาไม่ถูกเอ่ยถึงอีกเลยในนิยายต้นฉบับชีวิตของเขาในเรื่องราวนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความโดดเดี่ยว ตระกูลหลี่ที่ควรจะเป็นที่พึ่งพิงกลับเอาแต่เสพสุขจากเงินของเขาโดยไม่เหลียวแล ไร้ความรัก ไร้ความห่วงใย มองเขาเป็นเพียงเครื่องมือในการหาเงินเท่านั้น จนทำให้หลี่เจียเฟิ่งแทบไม่กลัวความตาย“แต่ฉันเปลี่ยนแปลงเรื่องราวไปแล้ว บางทีชะตากรรมของเขาอาจไม่ต้องจบลงแบบนั้น…” อันจิ่วเม่ยพยายามปลอบใจตัวเอง หวังว่าการเปลี่ยนแปลงที่เธอได้ทำจะส่งผลให้โชคชะตาของเขาเปลี่ยนไปด้วยหลังจากอ่านจดหมายจบ อันจิ่วเม่ยยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะเล็กในห้อง บรรยากาศรอบตัวเงียบงัน เธอมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยสายตาเหม่อลอย ในหัวเต็มไปด้วยภาพความทรงจำที่พวกเธอและเขาช่วยกันสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาภาพหลี่เจียเฟิ่งที่มักจะแบกของหนักหรือคอยซ่อมแซมบ้านด้วยความใส่ใจยังแจ่มชัดในความทรงจำ ตั้งแต่วันที่เขาพาเธอไปจด
ทะเบียนสมรส แม้จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก แต่เขาก็ปฏิบัติต่อเธอด้วยความจริงใจและอบอุ่นทุกฉบับจดหมายที่เขาเขียนกลับมามักเต็มไปด้วยความใส่ใจในรายละเอียดเสมอ แม้แต่สิ่งเล็กน้อยอย่างการบอกว่าลมหนาวกำลังมาหรือการแนะนำให้เธอใส่เสื้อหนา ๆ ก็ยังถูกเขียนลงในนั้น
