ป้าอันหนิงเหอมา แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร พนักงานขายก็เอ่ยขึ้นก่อน“ว้าว! ชุดของน้องสาวนี่สวยมากเลยนะ ซื้อมาจากสหกรณ์ไหนเหรอ?”
อันจิ่วเม่ยได้ยินแบบนั้นก็อดยิ้มในใจไม่ได้ เธอแอบตั้งใจใส่ชุดที่คุณย่าตัดเย็บให้มาในวันนี้ เพื่อลองโปรโมตชุดที่เธอออกแบบ“ฉันไม่ได้ซื้อมาหรอกค่ะ” อันจิ่วเม่ยตอบพลางยิ้ม “คุณย่าของฉันตัดให้เอง”พนักงานขายถึงกับทำตาโต “เสียดายจังเลย ชุดนี้สวยมาก หาซื้อได้ยากแถมดูแพงด้วย!”ชุดที่อันจิ่วเม่ยสวมในวันนี้เป็นชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม สีน ้าเงินเรียบ ๆ ทำให้เธอดูเรียบง่ายแต่โดดเด่น ทรงชุดเข้ารูปพอดีช่วงอกและเอว ก่อนจะบานออกเล็กน้อยที่ปลายกระโปรง ช่วยเน้นทรวดทรงอย่างพอเหมาะพอเจาะ สร้างความรู้สึกสง่างามและอ่อนหวานในคราวเดียวอันจิ่วเม่ยยิ้มรับคำชมอย่างถ่อมตัว แต่ไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเติมในใจรู้ดีว่าเธอจะมอบหน้าที่จัดการตลาดเสื้อผ้าในพื้นที่นี้ให้ฟางหรูเป็นผู้ดูแล“แล้วนี่มารอใครหรือเปล่าจ้ะ?” พนักงานขายถามต่อ“ค่ะ รอพี่ฟางหรูอยู่ เดี๋ยวเธอเปลี่ยนกะแล้วเราจะไปคุยธุระกันต่อ” อันจิ่วเม่ยตอบพนักงานขายพยักหน้า “อ้อ งั้นไม่รบกวนแล้วนะ แต่ถ้าชุดนี้ทำออกมาขายเมื่อไหร่ บอกฉันคนแรกเลยนะ ฉันอยากได้สักชุด!”
อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ “ได้ค่ะ ถ้ามีเมื่อไหร่จะบอกแน่นอน”อันจิ่วเม่ยมองตามพนักงานขายที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกโล่งใจ การตอบรับที่ดีเช่นนี้ช่วยเพิ่มความมั่นใจให้เธอว่า ชุดที่เธอออกแบบมีโ
