ทหาร หลี่เจียเฟิ่งกำลังเดินกลับจากการฝึก ก็ถูกคนเรียกไว้“ผู้กองหลี่ มีจดหมายถึงคุณครับ!”หลี่เจียเฟิ่งดีใจจนใบหน้าเบิกบาน ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มไว้ได้ รับจดหมายมาแล้วก็เดินไปที่หอพักทันทีเพื่อนทหารที่ส่งจดหมายเห็นหลี่เจียเฟิ่งดีใจขนาดนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะซุบซิบกับเพื่อนข้าง ๆ ว่า “ใครจะคิดว่าผู้กองหลี่ก็มีวันที่ยิ้มได้อย่างมีความสุขขนาดนี้ด้วย? ดูสิ อยากรู้จังว่าภรรยาของผู้กองหลี่เป็นคนยังไงกัน ถึงได้ทำให้ผู้กองของพวกเราหลงใหลได้ขนาดนี้!”“ตอนที่พวกสาว ๆ ในคณะนาฏศิลป์ทหารผลัดกันไล่ตื๊อผู้กองพระเอก ผู้กองหลี่ยังไม่สนใจพวกเธอเลย ฉันนึกว่าผู้กองจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้ซะอีก ที่ไหนได้ แค่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจนี่เอง”
หลี่เจียเฟิ่งไม่ทันสังเกตว่าฝีเท้าของตัวเองเร็วขึ้นไม่น้อย ในหอพักตอนนี้มีแค่เขาคนเดียว เขาจึงรีบหยิบจดหมายออกมาอ่านทันทีเมื่อแกะซองออก หลี่เจียเฟิ่งพบว่ามีจดหมายอยู่ถึงสองฉบับฉบับแรกพูดถึงเรื่องบ้าน เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ อันจิ่วเม่ยยังไม่มาอยู่กับกองทัพในตอนนี้เพราะเป็นห่วงคุณย่า แต่เธอจะหาเวลาแวะมาเยี่ยมเขาสักไม่กี่วัน ในจดหมายยังพูดถึงสภาพความเจริญทางการแพทย์ในพื้นที่อีกด้วยหลี่เจียเฟิ่งคิดตาม สิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง ที่นี่มีความเจริญด้านการแพทย์มากกว่า หากถึงเวลาที่เหมาะสม เขาอาจพาคุณย่ามาตรวจที่โรงพยาบาลเฉพาะทาง ซึ่งมีอุปกรณ์ทันสมัยและแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากนั้นเขาก็หยิบจดหมายฉบับที
