สติ รีบเข้าไปดึงตัวคนนั้นไว้ตอนนั้นทุกคนเห็นหมิ่นเหลียนซินสะพายตะกร้าเล็ก ๆ เดินออกมา ไม่ได้สนใจฟางเจียวเหม่ย เพียงแค่ทักทายยุวชนคนอื่น ๆอย่างเป็นมิตร แล้วก็เตรียมจะเดินออกไป“หมิ่นเหลียนซิน เธอก็จะไปหาอันจิ่วเม่ยใช่ไหม?”พวกเขารู้ว่าอันจิ่วเม่ยมีความรู้สึกพิเศษบางอย่างต่อหมิ่นเหลียนซิน หลายครั้งที่เห็นทั้งสองคนทักทายกันด้วยรอยยิ้มบนถนน แต่หากหมิ่นเหลียนซินคิดจะอาศัยความสัมพันธ์เพียงเล็กน้อยนั้นเข้าไปในโรงงานเต้าหู้ ก็ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้หมิ่นเหลียนซินพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่แล้ว ที่บ้านส่งผักดองมาให้ฉัน ฉันเอามาให้เธอชิมบ้าง”ความจริงแล้วไม่ใช่ผักดองอะไรเลย แต่เป็นนมผงหนึ่งกระป๋องหมิ่นเหลียนซินแบ่งครึ่งหนึ่งเพื่อมอบให้อันจิ่วเม่ย“ฟางเจียวเหม่ยเพิ่งถูกตีมา ตอนนี้สหายอันก็คงยังโกรธอยู่ เธอไม่ควรไปหรอก”
มีคนเตือนด้วยความหวังดี เพราะไปในเวลานี้คงไม่ได้รับการต้อนรับที่ดีแน่นี่ก็เพราะปกติหมิ่นเหลียนซินเป็นที่ชื่นชอบในหมู่ยุวชนที่มาด้วยกัน พวกเขาถึงได้เตือนด้วยความเป็นมิตรแต่หมิ่นเหลียนซินไม่ได้สนใจ เธอกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ฉันแค่เอาของไปให้เธอเท่านั้น”เมื่อทุกคนเห็นว่าเธอยังดื้อรั้น พวกเขาก็ไม่อยากพูดอะไรอีกและหันไปดูเรื่องตลกของฟางเจียวเหม่ยต่อ
