ยงเต็มไปด้วยความเสียดาย “แต่เดิมเราสามารถนำผักจากที่นั่นของพวกลุงมาขายได้ด้วย แต่มันไกลเกินไป ไม่สะดวกและอันตราย ฉันจึงคิดว่าซื้อถั่วเหลืองพวกนี้ก็พอ พวกคุณก็สามารถปลูกได้ที่บ้าน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ในอีกไม่กี่ปีนี้หมู่บ้านของเราก็จะสามารถร่วมมือกับสหกรณ์ได้ตลอด”โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่ได้ร่วมมือกับโรงงานอาหารด้วย ทำให้ต้องการถั่วเหลืองมากขึ้น อันจิ่วเม่ยถึงกับชักชวนให้ฉีหลิวเหว่ยซื้อจากหมู่บ้านอื่น แน่นอนว่าไม่ใช่การไปแอบซื้อ แต่เป็นการทำอย่างเปิดเผย โดยปรึกษากับผู้นำหมู่บ้านของพวกเขาก่อน ให้ผู้นำหมู่บ้านเป็นคนออกหน้าอันจิ่วเม่ยมีหัวการค้าอยู่ในสายเลือด เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงไม่ได้มีสีหน้ากังวลเหมือนป้าสะใภ้นางเอก ที่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร แต่กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น อยากกลับบ้านไปจัดการเรื่องนี้ทันทีแน่นอนว่าเขาเข้าใจความหมายของน้องสาว ตราบใดที่ไม่เกินเลยไป เขาก็สามารถทำกำไรจากส่วนต่างได้บ้าง
ยุคสมัยนี้การใช้ชีวิตลำบาก ใคร ๆ ก็คงทำแบบนี้ แค่อย่าทำเกินไปจนถูกแฉออกมาก็ไม่มีปัญหา“น้องสาว เธอวางใจได้ ฉันจะรับซื้อถั่วเหลือจำนวนมาให้มาก ๆรับรองว่าพอใช้ในโรงงานของพวกเธอ”ฉีหลิวเหว่ยรับปากทันที อันหนิงเหอที่เดิมทีรู้สึกกังวลเมื่อเห็นลูกชายตอบรับอย่างรวดเร็ว ก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกอันจิ่วเม่ยมีความมั่นใจในตัวเขามาก จึงยิ้มและพูดว่า “พี่ชาย ไม่ต้องรีบร้อน รอให้แกออกจากโรงพยาบาลก
