่อนค่อยว่ากัน”อันจิ่วเม่ยไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลนาน หลังจากพูดคุยเรื่องทั่วไปสักพัก เธอก็ขี่จักรยานกลับหมู่บ้าน เธอต้องไปหาผู้นำหมู่บ้านเพื่อแจ้งเรื่องการเปิดโรงงานอีกแห่ง และรีบดำเนินการให้เร็วที่สุด เพราะหัวหน้าโรงอาหารไม่ได้ให้เวลาเธอมากนักบังเอิญว่าทันทีที่เธอกลับถึงบ้าน ก็พบว่าภรรยาผู้ใหญ่บ้านกำลังนั่งอยู่กับคุณย่าของเธอ ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส แถมยังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน“คุณย่า ป้าไป๋ คุยอะไรกันอยู่คะ? ดูท่าทางสนุกเชียว!” เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอันจิ่วเม่ยขี่จักรยานเข้ามาในลานบ้าน สุนัขสามตัววิ่งเข้ามาเอาตัวถูขาเธอ ต้อนรับการกลับบ้านของเธอ
“ไป๋ชิง เห็นย่าอยู่บ้านคนเดียวเหงา ๆ เลยแวะมาคุยด้วยน่ะ”ไป๋ชิงบ้านรีบพูดต่อ “ฉันก็ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ เลยแวะมาคุยกับคุณย่าของเธอ ได้ยินคุณย่าบอกว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง?”“เขาผ่าตัดเสร็จแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะได้กลับบ้านมาพักฟื้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก อ้อ คุณย่าผู้ใหญ่บ้าน วันนี้ฉันไปเจรจาความร่วมมือสำเร็จอีกแล้ว กำลังจะไปหาคุณปู่ผู้ใหญ่บ้านพอดี คุณลุงอยู่บ้านไหมคะ?”“อะไรนะ?”ไป๋ชิงเบิกตากว้าง เมื่อกี้ยังคุยเรื่องลูกพี่ลูกน้องอยู่เลย ทำไมจู่ ๆถึงพูดถึงเรื่องความร่วมมือล่ะ?ความร่วมมืออะไร?ไม่ใช่ว่าร่วมมือกันไปแล้วหรอกหรือ?มีความร่วมมืออื่นอะไรอีกล่ะ? หมู่บ้านของพวกเธอไม่มีอะไรเลยจะร่วมมืออะไรได้อีก!ในหัวขอ
