งไป๋ชิงวุ่นวายไปหมด มองอันจิ่วเม่ยด้วยสายตาที่เริ่มเลือนรางไปแล้ว“ฮิ ๆ เป็นความร่วมมือกับโรงงานอาหารน่ะค่ะ ฉันเคยพูดกับลุงเหวินไว้นิดหน่อยแล้ว วันนี้ก็สำเร็จเสียที”
อันจิ่วเม่ยอธิบายสั้น ๆ ยังไงเดี๋ยวก็ต้องพูดกับผู้นำหมู่บ้านอีกรอบ ตอนนี้พูดแค่นี้ก็พอแล้วย่าอันรู้ว่าเธอเจรจาสำเร็จก็ดีใจมาก ไป๋ชิงอยู่เป็นเพื่อนเธอตั้งนาน เธอก็ไม่ได้เปิดเผยอะไรเลย กลัวว่าถ้าพูดเรื่องใหญ่ออกไปก่อนจะส่งผลกระทบต่อหลานสาว ตอนนี้ได้ยินว่าเธอสำเร็จแล้ว ใจที่แขวนไว้ก็ตกลงมาทันทีย่าอันพูดกับไป๋ชิงอย่างดีใจว่า “เธอเข้าเมืองแต่เช้าก็เพื่อเรื่องนี้แหละ แวะไปเยี่ยมพี่ชายด้วย ก่อนเรื่องสำเร็จฉันก็ไม่กล้าบอกเธอหรอก ตอนนี้พูดได้แล้วล่ะ!”ย่าอันพูดพลางยิ้มตาหยี หลานสาวช่างทำให้เธอภูมิใจจริง ๆ ต่อหน้าภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็ยังมีหน้ามีตาขนาดนี้ไป๋ชิงกระโดดขึ้นจากม้านั่งทันที ไม่สนใจย่าอันอีกต่อไป จูงมืออันจิ่วเม่ยเดินออกไปข้างนอก “งั้นรออะไรอยู่ล่ะ ไป ฉันพาเธอไปหาไอ้แก่นั่น!”“ถ้างั้นรออะไรอยู่ล่ะ! ไปสิ! ฉันจะพาเธอไปหาไอ้แก่นั่นเอง!”น ้าเสียงของไป๋ชิงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเร่งร้อนในใจของไป๋ชิง เธอรู้ดีว่าความสำเร็จของอันจิ่วเม่ยในการเจรจาครั้งนี้หมายถึงอะไร ไม่ใช่เพียงแค่ชื่อเสียงของหมู่บ้านที่จะเพิ่มพูน แต่ครอบครัวของเธอเองก็จะได้รับผลประโยชน์โดยตรง
หากผู้นำหมู่บ้านมีเกียรติในสายตาของสังคม โอกาสต่าง ๆ ในอนาคต เช่น การคัด
