่บ้านไกลขนาดนั้น การเดินทางไปกลับก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่เอาอย่างนี้ เซ็นสัญญากันตอนนี้เลยดีกว่า!”“ได้ค่ะ หัวหน้าอู่เต๋อเฉิน!”อันจิ่วเม่ยหันกลับมานั่งลงทันที มองเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอู่เต๋อเฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่ให้คนไปร่างสัญญามาให้ทันที หลังจากตรวจสอบแล้วว่าไม่มีข้อผิดพลาด ทั้งสองฝ่ายก็เซ็นชื่อ
สัญญามีสองฉบับ อันจิ่วเม่ยเก็บฉบับของตัวเองไว้ จากนั้นก็วางขวดเต้าหู้ยี้น ้ามันที่นำมาทั้งหมดไว้บนโต๊ะทำงานของอู่เต๋อเฉินจากนั้นอันจิ่วเม่ยก็พูดอย่างกระตือรือร้นว่า“ขวดเหล่านี้มีรสชาติแตกต่างกัน หัวหน้าอู่เต๋อเฉินเวลาที่ท่านรายงานต่อผู้บังคับบัญชา ก็สามารถให้ผู้นำลองชิมได้ ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะต้องสนับสนุนพวกเราแน่นอน!”อันจิ่วเม่ยแอบให้ของขวัญแก่หัวหน้าโรงอาหารอย่างลับ ๆ ส่วนหัวหน้าโรงอาหารจะเอาไปให้ผู้นำกินจริงๆ หรือเอากลับไปกินเองที่บ้าน ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอแล้วหัวหน้าโรงอาหารเพิ่งลองชิมนิดหน่อย แต่รู้สึกว่ายังไม่พอใจ คิดว่าการนำกลับไปให้ภรรยาและลูก ๆ ได้ลองชิมก็คงไม่เลวเขารู้สึกว่าอันจิ่วเม่ยเข้าใจเรื่องมารยาทสังคมเหล่านี้ดี จึงพยักหน้าอย่างพอใจตอนนี้เป็นช่วงปลายเดือนแล้ว ได้ตกลงกันว่าจะเริ่มส่งเต้าหู้ให้โรงงานอาหารตั้งแต่เดือนหน้า อันจิ่วเมย่จึงออกจากโรงงานอาหารอย่างมีความสุข แล้วตรงไปหาหัวหน้าสหกรณ์ที่สหกรณ์แม้ว่าสหกรณ์จะมีแผงขายเต้าหู้ยี้อยู่แล้ว โดยปกติแล
