ถามทางคนแล้วก็มาถึงสำนักงานของหัวหน้าโรงอาหาร ได้ยินเสียงหัวหน้าโรงอาหารพูดดังมาจากข้างใน คงกำลังคุยโทรศัพท์อยู่เธอไม่ส่งเสียง รอเงียบ ๆ อยู่หน้าประตู เตรียมจะเคาะประตูเข้าไปหลังจากหัวหน้าโรงอาหารว่างแล้ว“ก่อนหน้านี้ก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนใจล่ะ?”“อะไรนะ? แต่นี่เป็นสิ่งที่พวกเราขอก่อนนะ พวกคุณทำแบบนี้มันไม่ค่อยมีจริยธรรมเท่าไหร่นะ!”“พูดดี ๆ กันสิ ฮัลโหล ฮัลโหล?”หัวหน้าโรงอาหารถูกวางสายทำให้อารมณ์ไม่ดีเป็นพิเศษ วางหูโทรศัพท์ลงทันที แล้วด่าอยู่ข้างในอันจิ่วเม่ยยืนฟังเสียงด้านในเบาลง เธอจึงเดินเข้าไปเคาะประตูและพูดว่า “สวัสดีค่ะ หัวหน้าอู่เต๋อเฉิน ฉันคืออันจิ่วเม่ยจากหมู่บ้านหนานเทียน อยากจะคุยเรื่องความร่วมมือกับท่าน ตอนนี้ท่านมีเวลาไหมคะ?”น ้าเสียงของเธอสุภาพมาก ทำให้อู่เต๋อเฉินรู้สึกว่าตัวเองได้รับความสำคัญและความเคารพ อารมณ์หงุดหงิดก็ดีขึ้นไม่น้อย
วันนั้นที่ลงไปชนบทและได้เห็นการจัดวางและวิธีการดำเนินงานในโรงงานเล็ก ๆ ของหมู่บ้านหนานเทียน เขารู้สึกชื่นชมมาก และมีความประทับใจกับอันจิ่วเม่ยไม่น้อยแม้จะรู้สึกว่าโรงงานของพวกเขาไม่มีโครงการที่จะร่วมมือกับหมู่บ้านได้ แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธคนที่มาด้วยท่าทีสุภาพ จึงเชิญเธอเข้ามาด้วยท่าทีสงบ ถือว่าให้เกียรติผู้นำหมู่บ้านก็แล้วกันอันจิ่วเม่ยแบกตะกร้าเข้ามา แม้จะใช้ผ้าคลุมไว้ แต่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ค่อนข้างแคบนี้ ก็ยังได้
