กลิ่นเหม็นอ่อน ๆอู่เต๋อเฉินขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว คิดในใจว่าเด็กคนนี้คงไม่ได้ไปขุดส้วมมาล้อเล่นกับเขาหรอกนะ?วันนั้นเป็นรองหัวหน้าโรงงานผ้าที่คอยกลั่นแกล้งเธอ เขาไม่ได้ทำอะไรให้เธอโกรธเลยนี่!อันจิ่วเม่ยเห็นท่าทางของหัวหน้าโรงงานอาหารแล้ว ไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายด้วยน ้าเสียงสุภาพ“หัวหน้าอู่เต๋อเฉินคะ เรื่องความร่วมมือกับโรงงานของท่านที่ฉันเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ ที่ล่าช้ามาจนถึงตอนนี้ เป็นเพราะฉันต้องรอให้เต้าหู้ยี้หมักได้ที่ก่อนค่ะ”พูดจบ เธอก็หยิบขวดแก้วที่บรรจุเต้าหู้ยี้หมักไว้อย่างดีออกมาจากตะกร้าทีละขวด แล้ววางเรียงกันตรงหน้าหัวหน้าโรงอาหารด้วยท่าทางคล่องแคล่ว
“หัวหน้าอู่เต๋อเฉินคะ ยุคนี้ผู้คนส่วนใหญ่อยู่ในฐานะที่ไม่ค่อยดีมักบ่นว่าอาหารจืดชืดไม่น่ารับประทาน หากโรงงานอาหารสามารถผลิตเต้าหู้ยี้น ้ามันแบบนี้ออกมาได้ ฉันเชื่อว่าจะต้องเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนแน่นอนค่ะ”อันจิ่วเม่ยพูดด้วยน ้าเสียงมั่นใจ พลางเปิดฝาขวดเต้าหู้ยี้ที่หมักไว้ อู่เต๋อเฉินโน้มตัวเข้าไปดมใกล้ ๆ กลิ่นหอมของน ้ามันและรสเผ็ดที่เข้มข้นลอยขึ้นมาแตะจมูกจนทำให้เขาต้องกลืนน ้าลายโดยไม่รู้ตัวต้องยอมรับว่า กลิ่นของเต้าหู้ยี้ที่อันจิ่วเม่ยนำมานั้นหอมเย้ายวนใจมากจริง ๆ จนทำให้น ้าลายสอ แต่ถึงอย่างนั้น อู่เต๋อเฉินก็ไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรง่าย ๆเขาเอนตัวพิงเก้าอี้ ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะถามด้วยน ้าเสียงเรียบ ๆแต่แฝงความสงสัย “เธอ
