บก่อนจะกล้าหาเรื่องความคิดนี้ทำให้ย่าอันรู้สึกโล่งใจอย่างมาก เพราะไม่ต้องกังวลว่าหลานสาวจะถูกรังแกอีกต่อไปเพียงคิดแบบนี้ หญิงชราก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาทันที!อันจิ่วเม่ยเห็นย่ามีท่าทีแบบนี้ก็อดรู้สึกอบอุ่นใจไม่ได้ แต่เธอยังคงพูดด้วยความอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณย่า เรื่องนี้หนูต้องทำเอง พรุ่งนี้เวลานำเสนอให้คนอื่นดู หนูจะได้รู้สึกมั่นใจ”ย่าอันพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะพูดด้วยความรักเต็มเปี่ยมว่า “งั้นหลานไปทำเต้าหู้เถอะ เดี๋ยวย่าจะจัดการงานในครัวเอง”“ได้ค่ะ”อันจิ่วเม่ยยิ้มตอบ งานในครัวครั้งนี้ไม่ได้หนักเกินไป ย่าอันจึงยินดีช่วยโดยไม่แย่งหน้าที่ของเธอย่าอันยังพูดอีกว่า “เมื่อวานย่าเห็นเธอซื้อผ้ากลับมา อยากทำเสื้อผ้ากระโปรงอะไร หลานวาดออกมาเลยย่าจะทำให้สวย ๆ”
เมื่อมองดูหลานสาวสวมใส่ชุดที่ตนเองตัดเย็บด้วยมือ ย่าอันรู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่คิดว่าเธอจะสามารถทำเสื้อผ้าที่ประณีตและทันสมัยได้ขนาดนี้แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะหลานสาววาดแบบได้ดี แต่นั่นก็ไม่ได้ลดทอนความรู้สึกประสบความสำเร็จของเธอแต่อย่างใดอันจิ่วเม่ยหัวเราะคิกคัก “คุณย่าคะ ผ้าพวกนั้นหนูไม่ได้ตั้งใจจะใช้เอง หนูอยากจะหาคนมาตัดเย็บแล้วเอาไปขายค่ะ”เนื่องจากเสื้อผ้าต้องนำไปขายและผลิตในปริมาณมาก อันจิ่วเม่ยจึงไม่อยากให้คุณย่าต้องเหนื่อยเกินไป เธอจึงไม่ได้บอกแผนการทั้งหมดกับย่าโดยตรงแต่เมื่อย่าอันถามขึ้นมาอย่างตรงไปตรงมา เธอก็ไม่
