จำไม่ได้ เดี๋ยวฉันไปให้ลูกชายเขียนที่อยู่ให้ดีกว่า!”พี่สาวเพื่อนบ้านกระตือรือร้นทันที เธอรีบหันหลังกลับเข้าไปในบ้านเพื่อหาลูกชายมาช่วยอันจิ่วเม่ยยืนรออยู่สักพัก ไม่นานเพื่อนบ้านก็นำกระดาษเล็ก ๆที่เขียนที่อยู่มาให้ เธอหยิบลูกอมกำใหญ่ส่งให้ พร้อมพูดด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณมากนะพี่ เอาไว้ให้เด็ก ๆ กินนะคะ”พูดจบ เธอไม่รอให้เพื่อนบ้านพูดอะไรต่อ ก็รีบขึ้นจักรยานแล้วปั่นออกไปอย่างรวดเร็วพี่สาวเพื่อนบ้านก้มมองลูกอมนมกระต่ายขาวในมือ ยิ้มจนตาหยีด้วยความปลื้มใจ คิดว่าเด็กคนนี้ช่างใจดีจริง ๆ ลูกอมแพง ๆ แบบนี้แม้แต่พวกเธอที่อยู่ในเมืองก็ยังไม่กล้าซื้อมากินกันบ่อย ๆ เลยอันจิ่วเม่ยปั่นจักรยานด้วยความเร็ว ไม่นานก็ถึงที่อยู่ที่เขียนไว้ในกระดาษ เธอลงจากจักรยานแล้วเดินไปเคาะประตูบ้าน เสียงตอบรับจากข้างในดังขึ้นอย่างสดใส“ใครคะ? มาแล้ว ๆ!”เสียงนั้นเป็นของฟางหรู ฟังดูเปี่ยมพลัง ดูเหมือนเธอจะอยู่ในสภาพจิตใจที่ดีไม่นานประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของฟางหรูที่ดูสดใสเปล่งปลั่ง อันจิ่วเม่ยยิ้มให้เบา ๆฟางหรูเห็นว่าเป็นอันจิ่วเม่ยก็ยิ่งดีใจ รีบเชิญเธอเข้าไปในบ้านทันทีอันจิ่วเม่ยเดินเข้ามาสำรวจลานบ้านเล็ก ๆ ซึ่งแม้จะมีขนาดเล็กและทรุดโทรมไปบ้าง แต่ทุกที่กลับถูกจัดการอย่างสะอาดเรียบร้อยเห็นได้ชัดว่าฟางหรูเป็นคนรักความสะอาดและขยันขันแข็ง
“จิ่วเม่ย เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันย้ายมาอยู่ที่นี่?” ฟางหรูถามด้วยความประหลาดใจ“ฉันไ
