องเธอกินต้องบอกว่าในช่วงเวลานี้ ปริมาณอาหารหนึ่งจานของร้านอาหารของรัฐนั้นมากจริง ๆ พวกเธอสองคนกินอย่างเต็มที่แล้วยังเหลืออีกมาก คุ้มค่าสมราคาจริงๆ
เมื่อกลับมาถึงห้องผู้ป่วย สามีและลูกชายของป้าหนิงเหอมองดูพวกเธอด้วยความประหลาดใจ เดิมทีคิดว่าคงแค่ไปเดินเล่นเฉย ๆไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไร แต่กลับนำของอร่อยมากมายติดมือกลับมาด้วยพวกเขาไม่รู้จะพูดอะไรดี ได้แต่มองอาหารตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น กลิ่นหอมฉุยของเนื้อที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้พวกเขากลืนน ้าลายไม่หยุด ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างตั้งใจกลิ่นหอมของเนื้อที่ลอยฟุ้งไปทั่ว ช่างยั่วยวนใจอย่างยิ่ง เด็กที่อยู่เตียงข้าง ๆ ถึงกับร้องไห้งอแง พลางกระซิบกระซาบบอกแม่ที่เฝ้าไข้ว่าอยากกินเนื้อบ้าง“กิน ๆ ๆ! เอาแต่กินอย่างเดียว! แกก็รู้ใช่ไหมว่าที่บ้านเสียเงินรักษาให้แกไปเท่าไหร่แล้ว จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อเนื้อให้กิน?”หญิงสาวมองลูกชายที่นอนป่วยอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายใจเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าผสมความหงุดหงิด นึกย้อนกลับไปว่าทำไมตัวเองถึงได้คลอดลูกที่เกิดมาพร้อมโรคแบบนี้เดิมทีฐานะทางบ้านของพวกเขาก็พอมีอยู่บ้าง แต่หลายปีที่ผ่านมา เงินทองถูกใช้ไปกับการรักษาลูกคนนี้จนแทบหมดตัว ครอบครัวเริ่มเดินเข้าสู่หนี้สิน
หลังจากที่คลอดลูกคนที่สอง ซึ่งเป็นเด็กชายที่ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ดี ความรักและความใส่ใจที่เคยมีต่อลูกชายคนโตกลับลดน้อยลงเรื่อย ๆเธอมองลูกชายที่น
