อันหนิงเหอยิ้มบาง ๆ ก่อนพยักหน้ารับคำสามี จากนั้นก็เดินออกจากโรงพยาบาลไปพร้อมกับอันจิ่วเม่ยความจริงแล้วอันจิ่วเม่ยไม่ได้มีอะไรที่อยากซื้อเป็นพิเศษ เพราะเธอมาที่เมืองบ่อยพอสมควร อีกทั้งในพื้นที่เก็บของของเธอก็มีทุกอย่างอยู่แล้ว ส่วนใหญ่จึงไม่จำเป็นต้องซื้ออะไรเพิ่มแต่เธอก็ยังรู้สึกว่าการออกมาเดินเล่นนั้นดีกว่า อย่างน้อยก็สบายใจกว่าการอยู่ในห้องพักผู้ป่วยและต้องคอยฟังคำขอบคุณจากครอบครัวของพี่ชายตลอดเวลาอันหนิงเหอยังไม่เคยมาที่ร้านสหกรณ์มาก่อน พอเข้าไปก็ตกตะลึงกับบรรยากาศที่คึกคักภายใน ข้างในมีทั้งสินค้าและผู้คนมากมาย หลายเคาน์เตอร์มีคนเข้าแถวรอซื้อของคนในเมืองช่างมีฐานะเหลือเกิน ซื้อของโดยไม่แม้แต่จะสนใจราคา ของที่เธอคิดว่าแพงมาก คนอื่นกลับไม่แม้แต่จะถามราคา แล้วซื้อไปอย่างง่ายดาย“คุณป้า พวกเราเดินดูรอบ ๆ กันเถอะค่ะ ดูสิว่ามีอะไรที่อยากซื้อบ้าง”อันจิ่วเม่ยคล้องแขนป้าของเธอไว้ พร้อมกับแหงนหน้ามองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ ในใจเธออดคิดถึงพี่ฟางหรูไม่ได้ นานแล้วที่
ไม่ได้พบกัน ไม่รู้ว่าช่วงนี้พี่ฟางหรูเป็นอย่างไรบ้าง ความคิดนี้ทำให้อันจิ่วเม่ยรู้สึกห่วงใยอยู่ไม่น้อยยุคนี้สถานะของผู้หญิงค่อนข้างต ่า ครอบครัวเดิมของฟางหรูก็ช่วยอะไรไม่ได้ การจะหย่าและออกมาอย่างปลอดภัยนั้นยากกว่าที่คิดมากอันหนิงเหอไม่รู้ว่าหลานสาวเธอกำลังมองหาอะไร จึงตอบรับเบาๆ แล้วมองไปรอบ ๆ ด้วยตัวเอง เธออยู่บนภูเขามาทั้งชีวิต
