อันจิ่วเม่ยรู้เรื่องราวในนิยายต้นฉบับ ในนิยายหลังจากที่เจ้าของร่างเดิมตายอยู่ใต้สะพานลอย ฉีหลิวเหว่ยลูกของป้าซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้าของร่างเดิม เขาก็เป็นคนจัดการศพให้ครอบครัวของป้าอยู่ที่หมู่บ้านไป๋หยุน อยู่อีกฝั่งของภูเขา สภาพความเป็นอยู่ลำบากกว่าที่นี่มาก อันจิ่วเม่ยกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็กตอนนั้นญาติทางบ้านเกิดฝืนใจช่วยเหลือหลายครั้ง แต่ต่อมาก็ดูแลตัวเองไม่ไหว จึงไม่ได้ช่วยเหลือฝั่งอันจิ่วเม่ยอีกในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ญาติคนนี้มาเยี่ยมไม่กี่ครั้งทุกครั้งที่มาก็จะนำผักที่ปลูกเองมาฝาก ไม่ได้พูดอะไรมาก นั่งสักพักก็กลับไปเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับเดิมไม่ได้เขียนรายละเอียดมากนัก ไม่รู้ว่าที่ป้ามาครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไร สุดท้ายอันจิ่วเม่ยก็คิดว่าเป็นการมาเยี่ยมย่าตามปกติ ไม่ได้คิดอะไรมาก เข้าบ้านทักทายแล้วก็เข้าห้องไปเก็บของก่อนจะออกมาอันจิ่วเม่ยรู้ดีว่าป้าคนนี้เป็นคนดีและเป็นญาติฝ่ายแม่ของคุณย่าอันที่เหลืออยู่ เธอจึงชงนมข้าวบาร์เลย์ให้อย่างใจกว้าง และหยิบขนมออกมาต้อนรับ“ป้าหนิงเหอเดินทางมาตั้งไกลเหนื่อยไหมคะ ดื่มนมข้าวบาร์เลย์ก่อนเถอะค่ะ”
ตอนที่เอันหนิงเหอเพิ่งเข้าหมู่บ้านมา เธอเองก็ได้ยินชาวบ้านพูดว่าอันจิ่วเม่ยตอนนี้มีความสามารถมาก ช่วยพัฒนาหมู่บ้าน และมีตำแหน่งสูงในหมู่บ้าน ในตอนแรกเธอเองก็ยังสงสัยอยู่ถึงแม้จะไม่ค่อยได้ติดต่อกับเด็กคนนี้ แต่ก็รู้ว่าเป็นเด็กขี้อายและอ่อน
