าดี ๆ เทียบเท่ากับเธอไปทำงานในไร่ทั้งปีเลยนะ!”ปีนี้ชาวนาหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งครอบครัวทำงานหนักในทุ่งนาตลอดทั้งปี ก็ไม่แน่ว่าจะได้เงินมากขนาดนี้ พานซินหรงยังบอกว่าน้อยไปด้วยซ ้าอันจิ่วเม่ยพยักหน้าติด ๆ กัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพรักมองพานซินหรงด้วยสายตาชื่นชมและเคารพอย่างยิ่ง ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูก
ด้วยความใจร้อน พานซินหรงก็พูดออกมาตรง ๆ ว่า “พี่ไม่มีอะไรดี ๆ ให้หรอก แต่มีเศษผ้าที่เหลือจากการตัดเสื้อผ้า หรือผ้าที่ย้อมสีไม่สม ่าเสมอเยอะ เดี๋ยวพี่จะพาเธอไปเลือกกลับบ้านไปทำเสื้อผ้า สาวน้อยอายุเท่าเธอ ควรแต่งตัวให้สวยงามจะดูดีกว่า”อันจิ่วเม่ยรู้สึกเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง เธอคว้าแขนพานซินหรงไว้แน่น แล้วพูดว่า “พี่ซินหรงใจดี เหมือนเป็นพี่สาวแท้ ๆของฉันเลย! ของพวกนี้หลายคนอยากซื้อแต่ซื้อไม่ได้ แต่พี่ยอมขายให้ฉัน ฉันไม่รู้จะขอบคุณพี่อย่างไงแล้ว!”อันจิ่วเม่ยพูดว่า ‘ขาย’ ไม่ใช่ ‘ให้’ ซึ่งเธอต้องการส่งข้อความสองอย่างให้พานซินหรงรับรู้หนึ่ง เธอไม่เพียงต้องการตอนนี้ แต่ยังต้องการในอนาคตด้วยและต้องการจำนวนมาก สอง เธอไม่อยากทำให้อีกฝ่ายลำบากใจเธอจ่ายเงินก็สามารถชี้แจงได้ ไม่ต้องกลัวถูกจับผิดพานซินหรงที่ได้เป็นหัวหน้าย่อมไม่ใช่คนโง่ เข้าใจความหมายในคำพูดของเธอ จึงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ได้ พี่จะคิดราคาถูก ๆให้ ยังไงก็เป็นสินค้าตกค้าง พี่ไม่อยากเอาเปรียบเธอ”สินค้าตกค้างพว
