กนี้ไม่ตรงตามความต้องการซื้อ โดยทั่วไปจะให้พนักงานภายในซื้อ แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครก็ซื้อได้ ยังมีการกำหนดจำนวนด้วย คนระดับหัวหน้าโรงงานผ้าแน่นอนว่าซื้อได้เยอะ แต่ปกติเธอก็
ไม่ได้ใช้ผ้ามากขนาดนั้น และเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าย้อมสีผิดพลาดก็ไม่สวย ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ เธอก็จะไม่ซื้อด้วยเหตุนี้ เธอจึงสามารถยกโควต้าของตัวเองให้อันจิ่วเม่ยได้ทำน ้าใจแถมยังได้เงินพิเศษ ทั้งสองคนต่างพอใจสุดท้าย อันจิ่วเม่ยได้นำเศษผ้าและผ้าที่ย้อมเสียห้าพับติดตัวไปด้วย พานซินหรงเป็นคนส่งเธอถึงประตูและมองดูเธอเดินจากไปไกลก่อนที่จะกลับไปทำงานต่อแม้ว่าอันจิ่วเม่ยจะแต่งตัวประณีตเป็นพิเศษ แต่เธอก็สามารถขนของมากมายเหล่านี้ไปได้เพียงลำพังโดยไม่ดูลำบากแต่อย่างใด เธอแบกของไว้บนบ่าและเดินอย่างองอาจบ่อยครั้งที่คนงานพาญาติและเพื่อนมาซื้อเสื้อผ้าและผ้าที่โรงงานซึ่งเป็นส่วนแบ่งที่คนงานหญิงสละให้ ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ทุกคนจึงไม่พูดอะไร เป็นสถานการณ์ที่ยอมรับกันโดยปริยายลุงยามเห็นแล้วก็แค่ชมว่าหญิงสาวคนนี้แข็งแรงจริง ๆ นอกนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอันจิ่วเม่ยที่เดินจากไปไกลแล้วไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในโรงงานเกิดความวุ่นวายเพราะเธอ ถึงขนาดมีคนงานหญิงลงมือทำร้ายคนอื่นด้วยเรื่องราวต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนที่พนักงานโรงงานเสื้อผ้าและคนอื่นๆ กลับมา
พวกที่ออกไปซุบซิบนินทากันมาตั้งแต่แรกก็เป็นที่คาดหวังของทุกคนอยู่แล้ว พอกลับมาก็ถูกทุกคนไล่ถามว่าเรื่อ
