กลับถึงบ้านคือหยิบกระดาษจดหมายมาเขียนถึงหลี่เจียเฟิ่งอีกครั้ง พอดีจดหมายที่เขียนเมื่อสองวันก่อนยังไม่ได้ส่ง ส่งไปพร้อมกับฉบับนี้ก็ได้อันจิ่วเม่ยหยิบกระดาษจดหมายแผ่นใหม่ขึ้นมา พลางครุ่นคิดหาข้ออ้างที่จะเขียนถึงหลี่เจียเฟิ่ง เธอบรรยายว่า วันนี้ขณะออกไปข้างนอก บังเอิญได้ยินคนพูดกันว่าทุกเขตทหารมักมีคณะนาฏศิลป์ทหารหญิงในคณะเหล่านั้นทั้งสวยสง่าและมีบุคลิกดี เป็นหญิงในฝันที่ทหารหลายคนอยากแต่งงานด้วยเธอจึงถามไปด้วยความอยากรู้ว่า เขตทหารของหลี่เจียเฟิ่งมีคณะนาฏศิลป์แบบนั้นหรือเปล่า และหากมีก็อยากรู้ว่าทหารหญิงในคณะนั้นสวยสง่าจริงหรือไม่
นี่ช่างเป็นความคิดแสนกลที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ ของอันจิ่วเม่ย แต่เพื่อปิดบังเจตนาแท้จริง เธอยังเขียนต่อไปว่า ตัวเองมีความใฝ่ฝันที่จะได้ชมการแสดงของคณะนาฏศิลป์เหล่านี้ เพราะทหารหญิงแต่ละคนสง่างามน่าดู และการแสดงคงจะเป็นภาพที่งดงามจับตาเธอปิดท้ายจดหมายด้วยการถามว่า หากมีโอกาสได้ไปเยี่ยมเขตทหาร หลี่เจียเฟิ่งจะพอมีเวลาพาเธอไปดูการแสดงเหล่านั้นได้หรือไม่เนื้อความจดหมายเต็มไปด้วยความใฝ่ฝันและชื่นชมต่อชีวิตทหาร โดยเฉพาะการยกย่องทหารหญิงที่เธอบรรยายอย่างสวยหรูตามความคิดแบบตรงไปตรงมาของหลี่เจียเฟิ่ง ก็คงยากที่จะมองออกว่า สิ่งที่อันจิ่วเม่ยเขียนมานั้น แอบซ่อนเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ ไว้ในทุกตัวอักษรสมบูรณ์แบบ!หลังจากเขียนจดหมายเสร็จแล้วก็เก็บไว้ แล้วก็วาดแบบร่างต่อ
