อันจิ่วเม่ยมองดูท่าทางจอมปลอมของเขาที่ค่อย ๆ พังทลายลงเธอกล่าวด้วยน ้าเสียงเด็ดขาดว่า “ข้อแรก ฉันไม่ต้องการคำขอโทษใด ๆ จากคุณ”“ข้อสอง ฉันก็ไม่ได้อยากไปดูหนัง ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันพูดชัดเจนแล้วว่าไม่อยากให้พวกคุณมารบกวน แต่คุณกลับทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคอยมารบกวนฉันซ ้าแล้วซ ้าเล่า”“ฉันเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว คุณควรจะแยกแยะให้ออกว่าอะไรควรหรือไม่ควรทำ และขอเตือนให้เข้าใจตรงกัน ถ้าครั้งหน้ากล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก มันจะไม่จบแค่หมากัดแน่นอน!”พูดจบ เธอก็อุ้มสุนัขตัวเล็กสามตัวเดินจากไป โดยไม่สนใจเว่ยป๋อหลินที่อยู่ข้างหลังอีกส่วนเว่ยป๋อหลินโกรธจัดด่าตามหลังอันจิ่วเม่ยสองสามคำ แล้วเตรียมจะไปโทรศัพท์กลับบ้านในเมืองคืนนี้ เขาควรจะออกจากที่แย่ๆ นี่ซะทีแต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ถ้าจะไปเมืองก็ต้องเดินทางข้ามเขา ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง สุดท้ายเว่ยป๋อหลินก็ไม่กล้าไป ตัดสินใจจะลาหยุดไปพรุ่งนี้แทนเงินในมือเขาเหลือไม่มากแล้ว ถ้าไม่ได้อันจิ่วเม่ย ก็ต้องรีบหาทางกลับบ้าน ต้องมีทางออกสักทาง
วันรุ่งขึ้นเมื่อไปขอลาหยุดกับผู้นำหมู่บ้าน ผู้นำหมู่บ้านไม่พอใจมาก พูดตรง ๆ ว่า “พวกนายเป็นอะไรกัน มีที่ไหนลาหยุดทุกวัน อย่าลืมว่าพวกนายยังติดหนี้ข้าวของหมู่บ้านอยู่นะ ถ้าขี้เกียจไม่ทำงานแบบนี้ทุกวัน อย่าว่าแต่จะใช้หนี้เลย ข้าวกินในฤดูหนาวยังไม่มี ถึงตอนนั้นฉันจะไม่ให้ยืมอีกแล้วนะ!”ผู้นำหมู่บ้านรู้แล้วว่าซื่อหงไปก่อเรื่อง
