วันนั้นเพราะถูกหนิงอวี่หรานยุยง เขาจึงมอบงานหนักให้หล่อนทำสองสามวันนี้ ทำไปแค่สองวันหนิงอวี่หรานก็อ้างว่าป่วยไม่ไปทำงานในไร่ตอนนี้เว่ยป๋อหลินซึ่งเป็นผู้ชายตัวโตก็ขอลาหยุดทุกวัน ผู้นำหมู่บ้านจะไม่ว่าอะไรได้อย่างไร“ผมไม่มีเงินแล้ว ต้องไปโทรศัพท์ให้ทางบ้านส่งเงินมาให้ ผู้นำหมู่บ้านช่วยอนุญาตให้ผมอีกสักครั้งเถอะครับ!”เว่ยป๋อหลินพูดด้วยน ้าเสียงอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง ราวกับสตรีในวังหลวงที่ถูกทอดทิ้ง ผู้นำหมู่บ้านมองเขาอย่างรังเกียจหลายครั้ง แต่ในที่สุดก็พยักหน้า“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ โควต้าการลาของเธอเดือนนี้หมดแล้วหลังจากนี้ต้องตั้งใจทำงานให้ดี ๆ ล่ะ!”ในบรรดายยุวชนที่มาครั้งนี้ มีแต่สาวหมิ่นเหลียนซินที่ดี ไม่เคยสร้างปัญหาอะไร เด็กสาวคนนี้เข้าใจมารยาทสังคมดี เป็นเด็กดีที่ตั้งใจช่วยเหลือชาวนาอย่างจริงจัง ส่วนคนอื่น ๆ ไม่ต้องพูดถึงก็ได้
เว่ยป๋อหลินได้รับอนุญาตแล้วก็รีบมุ่งหน้าไปเมือง ตอนนี้เขาไม่รู้สึกว่าเส้นทางภูเขายากลำบากอีกต่อไป เขาคิดว่าหลังจากโทรศัพท์เสร็จก็จะได้กลับบ้าน ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง เดินทางไปอย่างสบายใจอย่างไรก็ตาม ความหวังนั้นงดงาม แต่ความเป็นจริงนั้นโหดร้ายโทรศัพท์ถูกโอนไปหลายครั้ง ในที่สุดก็ติดต่อถึงสำนักงานของผู้บังคับบัญชาของพ่อเขา แล้วให้คนไปเรียกพ่อของเขามารับสายเมื่อเขาบอกว่าอยากกลับบ้าน ก็ถูกด่าอย่างรุนแรง“แกคิดว่ากฎระเบียบพวกนั้นฉันเป็นคนกำหนดหรือไง แกอยากลงช
