นบทก็ลง อยากกลับก็กลับงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”“ก่อนหน้านี้ฉันก็บอกแกแล้วว่าแกไม่เหมาะกับการลงชนบท ฉันหางานอะไรให้แกทำง่าย ๆ ก็ได้ แต่แกไม่ยอมฟัง!”“ตอนนี้ก็ดีแล้ว ได้แต่รอให้เบื้องบนมีโควต้าให้กลับบ้านถึงจะพอมีโอกาสขอได้ ก่อนถึงตอนนั้น แกก็อยู่ในชนบทไปก่อนเถอะ!”ถ้าไม่ใช่เพราะโทรศัพท์นี้อยู่ในสำนักงานของผู้บังคับบัญชา เขาอยากจะกระแทกโทรศัพท์ทิ้งเสียเลย ลูกชายคนนี้ช่างน่าปวดหัวจริงๆ วัน ๆ เอาแต่หาเรื่องให้ตัวเอง น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว!เว่ยป๋อหลินไม่คิดว่าท่าทีของพ่อที่มีต่อเขาจะเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนรักเขามาก แต่กลับถูกด่าเช่นนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองแย่ไปหมด
“พ่อครับ ผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของพ่อนะ! ที่นี่ต้องทำงานในไร่ทุกวัน ถ้าพ่อไม่ดูแลผม ผมคงต้องตายที่นี่แล้ว!”เขาอดร้องไห้ไม่ได้ ในยุคนี้สัญญาณไม่ค่อยดี เสียงสะอื้นและเสียงพูดของเขาปนกันไป พ่อของเว่ยป๋อหลินได้ยินเหมือนเสียงวัวร้องอันจิ่วเม่ยที่แกล้งเข้าแถวอยู่นอกประตู ได้ยินเสียงบ่นของเขาเธอสงสัยว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่าใช่แล้ว เธอได้แอบติดตามเว่ยป๋อหลินเว่ยป๋อหลินคนนี้แปลกประหลาดตั้งแต่ครั้งแรกที่ปรากฏตัวในขณะที่ดูถูกเธอว่าเป็นคนบ้านนอก แต่ก็พยายามเอาใจเธอแม้กระทั่งคิดจะจีบเธอเธอมาจากยุคหลังสมัยใหม่ เธอดูวิดีโอในโทรศัพท์มามาก จึงมีไหวพริบมากขึ้น เมื่อเจอคนแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะระมัดระวังมากขึ้นเธอรู้สึกได้ว่าความชอบที่เว่ยป๋อห
