ราสองคน” ยวี่เฟยตอบพลางนั่ง มองดูสุนัขตัวเองกับของอันจิ่วเม่ยวิ่งเล่นอยู่ที่ลานหน้าบ้าน“ได้เลย! ฉันพร้อมแล้ว!” อันจิ่วเม่ยตอบกลับด้วยความกระตือรือร้น ก่อนจะตะโกนบอกย่าอันว่าเธอกำลังออกเดินทางเมื่อเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็แบกตะกร้าและถุงปุ๋ยคนละใบยวี่เฟยมาพร้อมกับสุนัขหลายตัวของเธอ เมื่อมาถึงบ้านของอันจิว่เม่ยก็มีสุนัขน่ารักเพิ่มอีกสามตัว คิดว่าการมีสุนัขไปด้วยจะปลอดภัยกว่า ทั้งสองคนจึงพาสุนัขทั้งฝูงขึ้นเขาไปด้วยกัน“จิ่วเม่ย ช่วงนี้ธอยุ่งอะไรอยู่หรือเปล่า ไม่เห็นเธอออกไปไหนเลย”ระหว่างทาง สองสาวก็เริ่มคุยกัน“ฉันน่ะเหรอ ฉันกำลังเตรียมธุรกิจครั้งต่อไปของหมู่บ้านเราอยู่น่ะ”เธอไม่ได้พูดชัดเจน เรื่องยังไม่ได้ตกลงกันเสร็จสิ้น อันจิ่วเม่ยไม่อยากพูดอะไรมาก ถ้าตอนนี้พูดไปแล้วทำไม่ได้ก็จะน่าอายมากทันใดนั้นก็เบิกตากว้าง มองเธอด้วยความไม่อยากเชื่อ พูดว่า“อันจิ่วเม่ย เธอยังมีวิธีใหม่อีกเหรอ!”“ชู่ เบา ๆ หน่อย”
อันจิ่วเม่ยเตือนเบา ๆ แล้วหัวเราะคิกคัก “ยังไม่แน่นอนหรอก พี่อย่าไปบอกคนอื่นนะ รอให้สำเร็จจริง ๆ แล้วค่อยบอกคนอื่น”ยวี่เฟยพยักหน้าหงึก ๆ “จิ่วเม่ย เธอเก่งจริง ๆ พวกเราโตมาด้วยกันทั้งนั้น ทำไมฉันถึงไม่ฉลาดเหมือนเธอบ้างนะ”ยวี่เฟยชื่นชมอันจิ่วเม่ยไม่หยุด ช่วงนี้เธอได้ยินพ่อชมอันจิ่วเม่ยบ่อยมาก และรู้ด้วยว่าคืนที่อันจิ่วเม่ยพาสุนัขกลับบ้าน ได้ให้บุหรี่หนึ่งซองกับพ่อของเธอพ่อของเธอบอกว่าบ
